Rex en Bram en de eerste herfststorm

en de eerste herfststorm

De hele ochtend waaide het al een beetje.

Niet hard, maar genoeg om de blaadjes over het terras te laten dansen. Gele, rode en bruine bladeren draaiden rondjes door de tuin alsof ze niet konden beslissen waar ze wilden landen.

Rex lag voor het raam en keek ernaar.

Bram zat naast hem.

Nou ja… zat.

Eerst zat hij. Toen stond hij. Toen sprong hij tegen het raam. En daarna rende hij ineens naar de achterdeur.

“Bram, wat dóé je toch?” vroeg het bazinnetje lachend.

Bram keek haar aan alsof het antwoord heel eenvoudig was.

Die blaadjes moesten gevangen worden!

Het bazinnetje opende de achterdeur en Bram schoot naar buiten. Hij rende achter een groot geel blad aan dat over het gras vloog.

Bijna had hij hem.

Maar precies toen hij zijn bek opendeed, tilde een windvlaag het blad weer op.

Bram keek verbaasd omhoog.

Het blad vloog over zijn hoofd, langs de struiken en verdween over de schutting.

Rex kwam rustig naar buiten gewandeld.

Hij keek naar Bram.

Begin er maar niet aan, leek zijn blik te zeggen.

Maar in de loop van de middag begon het steeds harder te waaien. De takken van de bomen bewogen heen en weer en donkere wolken trokken over het huis.

“Volgens mij krijgen we de eerste echte herfststorm,” zei het bazinnetje.

WOEEEEESJ!

Een flinke windvlaag trok door de tuin.

Bram sprong achteruit.

Rex spitste zijn oren.

Er rolde iets over het terras.

KLOK… KLOK… KLOK…

Bram blafte.

“WAF! WAF!”

Voorzichtig liep hij eropaf.

Het was de lege gieter.

Bij iedere windvlaag rolde hij een stukje verder.

Bram zette zijn voorpoten stevig op de grond en blafte opnieuw.

“Bram,” lachte het bazinnetje, “het is maar een gieter.”

Maar Bram vertrouwde die wandelende gieter voor geen meter.

Toen klonk er ineens een harde KRAK!

Rex stond onmiddellijk rechtop.

Ook het bazinnetje schrok.

Ze keek door het raam en zag dat er een flinke tak uit de boom was gewaaid. Gelukkig was hij midden op het gras terechtgekomen.

“Jongens, we blijven binnen. Het wordt nu echt te gek.”

Dat hoefde ze Rex geen tweede keer te vertellen. Hij ging op zijn vaste plekje liggen.

Maar Bram?

Die zat nog steeds bij het raam.

Buiten vlogen de bladeren door de lucht. De struiken bogen mee met de wind en af en toe tikte een klein takje tegen het raam.

Tik.

Tik-tik.

Bram keek naar links.

Tik.

Zijn hoofd draaide naar rechts.

Tik-tik-tik.

Hij keek naar boven.

Toen vloog er plotseling een groot blad tegen het raam.

PATS!

Bram sprong met vier poten tegelijk achteruit.

Het bazinnetje begon te lachen.

Zelfs Rex keek even op.

Bram keek beledigd naar hen allebei.

Hij was helemaal niet geschrokken.

Hij had alleen… eh…

heel snel ruimte gemaakt voor het blad.

Even later kroop Bram toch maar dicht tegen Rex aan. Buiten huilde de wind om het huis, maar binnen was het warm en gezellig.

Het bazinnetje zette een kop thee voor zichzelf en pakte een dekentje.

“Zo,” zei ze. “Laat die storm maar waaien.”

Rex legde tevreden zijn kop neer.

Bram gaapte.

Maar toen klonk buiten opnieuw:

KLOK… KLOK… KLOK…

Bram schoot overeind en rende naar het raam.

Daar kwam de gieter weer voorbij rollen.

Rex zuchtte diep.

Het bazinnetje moest lachen.

“Ach Bram… volgens mij heb jij je eerste herfststorm overleefd.”

Bram keek nog één keer naar de gieter.

Morgen.

Morgen zou hij dat ding wel eens vertellen wie hier de baas was.

Tenminste…

als het niet meer waaide.

🐾 LAAT JIJ EEN POOTAFDRUK ACHTER?

Rex en Bram zijn dol op berichtjes van hun lezers! 💌 Vertel hieronder wat je van hun avonturen vindt. Wie weet krijgen ze van jouw reactie wel inspiratie voor een volgend avontuur! 🐾