Rex en Bram en het spook van het tuinhuisje.

het spook van het tuinhuisje

Het was een donkere herfstavond. De wind blies door de bomen en overal in de tuin dwarrelden blaadjes over het gras. Rex lag lekker op zijn kleed bij de achterdeur. Bram lag naast hem, tenminste... hij probeerde te slapen.

Krrrrrrrrrr. pieeeeeep... BONK!

Bram schoot overeind.

Zijn oren stonden rechtop.

Hij keek naar Rex.

Rex deed één oog open.

BONK!

Bram sprong op.

"Waf!" 

"Wat is er nou weer?"  vroeg het bazinnetje vanuit haar stoel.

Bram rende naar de achterdeur en keek naar buiten.

Achter in de tuin stond het tuinhuisje.

Overdag was daar helemaal niets engs aan. Er stonden wat tuinstoelen, gereedschap, bloempotten en allerlei spullen die het bazinnetje ooit nog eens wilde opruimen.

Maar in het donker zag het tuinhuisje er ineens anders uit. 

De takken van de bomen bewogen ervoor langs en door het kleine raampje scheen het maanlicht naar binnen.

Toen klonk het opnieuw.

Krrrrrr... piep... piep...

Bram deinsde achteruit.

"Waf! Waf! Waf! 

Rex kwam nu ook overeind.

Het bazinnetje liep naar de deur.

"Wat zien jullie toch?" 

Op dat moment bewoog er iets achter het raampje van het tuinhuisje.

Iets wits.

Bram zag het meteen.

Hij rende naar het bazinnetje en ging achter haar benen staan.

"Wat ben jij nou aan het doen?" lachte ze.

Bram stak voorzichtig zijn kop om haar been heen.

Het witte ding bewoog opnieuw.

"Volgens mij," zei het bazinnetje geheimzinnig, " zit er een spook in ons tuinhuisje." 

Bram keek haar verschrikt aan.

Een spook?!

Dat was precies wat hij dacht!

Rex keek eerst naar het tuinhuisje en daarna naar Bram.

Hij leek te willen zeggen: Doe niet zo gek.

"Kom," zei het bazinnetje. "We gaan kijken."

Bram vond dat een verschrikkelijk slecht plan.

Rex liep meteen naar buiten.

Het bazinnetje volgde met een zaklamp.

Bram bleef in de deuropening staan.

"Kom je nog?" 

Bram keek achterom naar de warme woonkamer.

Toen keek hij naar Rex.

Hij kon zijn grote vriend natuurlijk niet alleen op spokenjacht laten gaan.

Dus rende hij snel achter hen aan.

Bij iedere stap kraakten de blaadjes onder hun voeten.

Krrr....

Bram stopte.

Rex liep door.

Pieeeeeeep...

Bram ging nog dichter naast Rex lopen.

toen ze bijna bij het tuinhuisje waren, gebeurde het.

BOEM!

Bram sprong bijna een halve meter de lucht in.

Het bazinnetje schrok er zelf ook van.

"Wat was dat?"

Rex stond voor de deur van het tuinhuisje en snuffelde.

Toen klonk er van binnen:

Ritsel...ritsel...

Bram zetten een stap achteruit.

Toen nog één.

En nog één.

Het bazinnetje pakte de deurklink vast.

"Zijn jullie er klaar voor?" 

Rex wel.

Bram absoluut niet.

Heel langzaam ging de deur open.

Piiieeeeep...

Het licht van de zaklamp scheen naar binnen.

Een hark.

Een bezem.

Een stapel bloempotten.

Een oude tuinstoel

En toen...

bewoog er iets!

Bram blafte zo hard dat het bazinnetje ervan schrok.

" WAF! WAF! WAF!"

Rex rende naar binnen.

Het bazinnetje scheen met de zaklamp in de hoek.

Daar hing...

een oud wit laken.

Door de wind kwam er lucht door een klein openstaand raampje. Daardoor bewoog het laken steeds heen en weer.

"Dus daar kwam ons spook vandaan," lachte het bazinnetje.

Bram keek naar het laken.

Hij liep er voorzichtig naartoe.

Snuffel.

Snuffel.

Hij duwde er met zijn neus tegenaan.

Niets.

Geen spook.

Maar toen klonk er plotseling achter hem:

KRRRRAAAAK!

Bram draaide zich razendsnel om.

Uit een doos sprong iets donkers tevoorschijn!

Bram rende blaffend naar buiten.

Rex sprong opzij.

Het bazinnetje scheen met een zaklamp op de doos.

Een dikke zwarte kat keek hen met grote ogen aan.

"Simba? Nee... jij bent veel te donker,"  zei het bazinnetje verbaasd. "Waar kom hij nou vandaan?"  De kat sprong langs haar heen en verdween tussen de struiken.

Rex liep rustig naar buiten. 

Bram stond inmiddels veilig bij de achterdeur.

" Het spook is weg hoor! "  riep het bazinnetje.

Bram kwam voorzichtig terug.

Het bazinnetje deed het raampje van het tuinhuisje dicht en legde het witte laken netjes op een plank.

" Zo geen spoken meer vannacht." 

Met zijn drieën liepen ze terug naar binnen.

Rex ging weer op zijn kleed liggen. Bram kroop dicht tegen hem aan.

"Zie je wel," zei het bazinnetje. "Er bestaan helemaal geen spoken." 

Op dat moment klonk er vanuit de tuin:

BONK!

Bram schoot overeind.

Rex keek naar het bazinnetje.

Het bazinnetje keek naar Rex.

Heel even was het stil.

"Nou,"  zei het bazinnetje, terwijl ze de gordijnen dicht deed, "wat dat was.... zoeken we morgen wel uit." 

Bram kroop nog wat dichter tegen Rex aan.

En Rex?

Hij zuchtte diep, legde zijn kop op zijn poten en sloot zijn ogen.

Want spoken of geen epoken....

voor één avond had hij wel genoeg avonturen beleefd.