Rex en bram en het geheim onder de bladeren

Het geheim onder de bladeren

door Kelly Black

het was zo,n heerlijke najaarsdag waarop je bijna zou vergeten dat de zomer voorbij was. De lucht was helderblauw en een warm zonnetje scheen tussen de bomen door. Overal begonnen de bladeren van kleur te veranderen. Geel, oranje, rood en bruin - het bos leek wel een schilderij.

"Kom jongens,"  zei het bazinnetje terwijl ze haar jas aantrok. " Dit is veel te mooi weer om binnen te blijven." 

Dat hoefde ze natuurlijk geen twee keer te zeggen.

Rex stond meteen bij de deur. Zijn oren rechtop en zijn blik alsof hij wilde zeggen: Waar wachten we nog op?

Bram kwam met net zoveel enthousiasme aanrennen dat hij op de gladde vloer bijna de bocht miste. "Rustig maar, Bram," lachte het bazinnetje. "Het bos loopt niet weg." 

Even later wandelden ze met z'n drieën over een smal bospad.

De zon voelde heerlijk warm aan. Af en toe dwarrelde er een blaadje naar beneden. Bram probeerde ze allemaal te vangen.

Eentje landde precies op zijn neus.

Bram bleef stokstijf staan.

Rex keek hem aan.

Het bazinnetje begon te lachen "Het is maar een blaadje, hoor." 

Bram schudde zijn kop en het blaadje vloog weg. Meteen rende hij erachteraan.

Rex wandelde ondertussen rustig naast zijn bazinnetje. Hij genoot op zijn eigen manier van de wandeling. Af en toe bleef hij staan om uitgebreid aan een boom te snuffelen.

"Kom Rex,"  zei het bazinnetje. "We willen vandaag nog wel thuiskomen." 

Ze kwamen bij een open plek waar het zonnetje volop scheen. Het bazinnetje ging even op een bankje zitten.

"Wat is het hier toch mooi."

Rex ging naast haar zitten en Bram rommelde tussen de bladeren.

Geritsel hier.

Gesnuffel daar.

Nog wat dieper met zijn neus door de bladeren. Tot hij ineens stokstijf bleef staan. Rex keek op.

"Wat heb je daar, Bram?"  vroeg het bazinnetje.

Bram deed een stap achteruit.

Ritsel.... ritsel...

Het hoopje bladeren voor hem bewoog.

Bram sprong achteruit.

Rex kwam dichterbij.

Ritsel...

Nu bewoog het hoopje!

Bram rende snel naar het bazinnetje en ging veilig achter haar benen staan.

"Nou zeg,"  zei ze. "Wat zit daar nu weer?" 

Rex liep voorzichtig naar voren. Zijn oren stonden recht overeind. Heel langzaam stak hij zijn neus tussen de bladeren.

En toen...

PLOP!

Er schoot iets onder de bladeren vandaan.

Bram sprong een meter de lucht in.

"WAF!"

Een klein engeltje rende zo snel als zijn korte pootjes hem konden dragen naar de struiken. Het bazinnetje schoot in de lag.

"Een egel! Jullie zijn bang voor een klein egeltje!" 

Rex keek haar aan alsof hij helemaal nergens bang voor is geweest.

Bram keek naar de struik.

Daarna naar Rex.

En toen weer naar de struik.

Heel voorzichtig liep hij ernaartoe.

Maar de egel was verdwenen.

"Kom,"  zei het bazinnetje. "We laten hem lekker met rust. Hij is vast druk bezig om zich voor te bereiden op de winter."

Ze wandelden verder.

Bram bleef dit keer opvallend dicht bij Rex.

Tot ze een paar minuten later opnieuw geritsel hoorden.

Bram stopte onmiddellijk.

Hij keek naar Rex.

Rex keek naar Bram.

Het bazinnetje keek naar allebei.

ritsel... ritsel...

Bram deed alvast een stap achteruit.

Toen sprong er een roodborstje tussen de bladeren vandaan en vloog een boom in.

Het bazinnetje moest opnieuw lachen.

" Volgens mij is dit bos vandaag wel  héél spannend voor jou, Bram."

Bram keek beledigd.

Maar even later vergat hij alles weer toen een groot geel blad voor zijn neus langs dwarrelde.

Daar ging hij weer.

Rennen.

Springen.

Happen.

En natuurlijk...

BOEM!

Midden in een enorme hoop bladeren.

Alleen zijn zwarte neus en twee witte voorpootjes staken er nog uit.

Rex keek naar het bazinnetje.

Het bazinnetje keek naar Rex.

"Zullen we doen alsof er hem niet kennen?"

Rex kwispelde.

Toen kwam Bram met zijn kop boven de bladeren uit. Er zat een blaadje op zijn kop.

Het bazinnetje hurkte bij hem neer.

"Kom maar, kleine avonturier."

Op de terugweg scheen het najaarszonnetje nog steeds heerlijk tussen de bomen door. Rex liep tevreden naast het bazinnetje en Bram huppelde vooruit.

Maar iedere keer wanneer ergens een blaadje ritselde...

... bleef Bram toch heel even staan.

Je wist tenslotte maar nooit.

Misschien woonde er onder ieder hoopje bladeren wel een klein, stekelig bosmonster.