Rex en Bram krijgen een frietje... of toch niet?

Rex en bram krijgen een frietje....  of toch niet?

door Kelly Black

Het was zo'n middag waarop Rex en Bram vonden dat ze héél hard gewerkt hadden. Ze hadden gewandeld, gesnuffeld, achter een  blaadje aangejaagd en Bram had zelfs geprobeerd een tak mee naar huis te nemen die minstens drie keer zo groot was als hij zelf.

Kortom: volgens Bram was het tijd voor een beloning.

Het liefst iets eetbaars.

Het bazinnetje kwam de kamer binnen met haar handen achter op haar rug.

"Jongens," zei ze geheimzinnig, "ik heb iets voor jullie." 

Bram stond meteen rechtop.

Zijn oren gingen omhoog en zijn staart begon zo hard heen en weer te zwiepen dat zijn hele achterwerk meedeed.

Rex keek iets rustiger.

Hij kende het bazinnetje inmiddels goed genoeg om te weten dat de woorden ik heb iets voor jullie van alles kon betekenen.

Een koekje.

Een nieuwe bal.

Een borstelbeurt.

Of, nog erger... iets waar Bram enthousiast van werd.

Toen haalde het bazinnetje haar hand achter haar rug vandaan.

"Een frietje!"

Voor hem!

Hij rende naar het bazinnetje toe en ging zo netjes zitten dat het bijna verdacht was.

Rex kwam er ook bij staan.

Voor hun neus verscheen een prachtig geheel frietje in een rood bakje.

Bram snoof.

Nog een keer.

Hij keek naar Rex.

Rex snoof ook.

Er klopt iets niet.

Een frietje hoorde toch heerlijk te ruiken?

Naar aardappel. Naar iets lekkers. Naar iets waarvan het bazinnetje normaal gesproken zei: "Nee jongens, dit is niet voor hondjes." 

Maar dit frietje rook naar...

Niks.

Bram stak voorzichtig zijn tong uit en likte eraan.

Daarna keek hij het bazinnetje aan.

"Woef?" 

Het Bazinnetje begon te lachen.

"Het is ook geen echt frietje, Brammetje. Kijk maar."

Ze gaf het aan hem.

Bram hapte erin.

Geen knapperig frietje.

Geen aardappel.

Geen lekker hapje.

Het was zacht!

Het frietje was van stof!

"Het is een speeltje," lachte het bazinnetje.

Bram bleef even stokstijf staan met het stoffen frietje in zijn bek.

Hij keek naar Rex.

Rex keek naar Bram.

En als honden konden praten, had Rex waarschijnlijk gezegd:

"Daar ben je mooi ingetrapt." 

Maar Bram liet zich niet kennen.

Als hij het frietje dan niet kon opeten, kon hij er altijd nog iets anders mee doen.

Hij schudde het speeltje wild heen en weer.

Links!

Rechts!

Nog een keer naar links!

Daarna rende hij ermee door de kamer alsof hij zojuist het allerbeste cadeau van de wereld had gekregen.

Rex ging erachteraan.

En binnen een paar seconden was de teleurstelling over het oneetbare frietje helemaal vergeten.

Nou ja...

Bijna dan.

Want toen het bazinnetje even later naar de keuken liep, stond Bram onmiddellijk achter haar.

Je weet tenslotte maar nooit.

Misschien liggen daar wel de echte frietjes!

En één ding wist Bram inmiddels zeker:

Voortaan eerst ruiken... en dan pas feestvieren.