Rex en Bram en het hondje bij school

het hondje bij school

door Kelly Black

Het was een mooie ochtend toen Rex en Bram samen met het bazinnetje hun dagelijkse wandeling maakten. De zon scheen tussen de bomen door en Bram liep vrolijk voorop. Hij snuffelde  aan ieder grassprietje, iedere boom en natuurlijk aan ieder paaltje dat hij tegenkwam. 

Rex liep rustig naast het bazinnetje.

"Kom Bram," riep ze. "We gaan deze kant op."

Ze sloegen een straat in waar een basisschool stond. Op het schoolplein was het druk. Er liepen kinderen met rugzakken, ouders stonden bij het hek en ergens klonk een fietsbel.

Bram bleef staan.

Zijn oren gingen omhoog.

"Wat zie jij nou?" vroeg het bazinnetje.

Naast het hek zat een klein hondje.

Het was een klein bruin-wit hondje met een rood halsbandje. Hij zat heel stil en keek voortdurend door het hek naar de ingang van school.

Bram wilde er meteen naar toe.

"Rustig," zei het bazinnetje.

Rex was inmiddels ook blijven staan.

Het hondje keek even naar Rex en Bram en daarna onmiddellijk weer naar de schooldeur. "Waar is jouw baasje?" vroeg het bazinnetje zacht.

Het hondje gaf natuurlijk geen antwoord.

Bram liep voorzichtig iets dichterbij.

Het hondje stond op.

Zijn staart ging even heen en weer, maar daarna keek hij opnieuw naar de deur.

"Volgens mij wacht hij op iemand" zei het bazinnetje.

Bram wilde spelen. Hij zakte door zijn voorpoten, stak zijn achterwerk omhoog en kwispelde enthousiast.

Maar het hondje deed niet mee.

Hij ging weer zitten. Bram keek verbaasd naar Rex. Waarom wilde deze hond nou niet spelen?

Rex ging rustig een stukje verderop zitten.

Hij leek te begrijpen dat het hondje helemaal geen zin ad in spelletjes.

Hij wachtte.

En wachtte.

Bram ging uiteindelijk naast Rex zitten.

Dat duurde ongeveer drie seconden.

Toen stond hij alweer op.

Hij liep een rondje

Ging zitten.

Stond weer op.

Het bazinnetje moest lachen.

"Wachten is niet jouw sterkste kant hè, Bram?"

Plotseling klonk er vanuit school:

"BOBBY!"

Het kleine hondje sprong overeind.

Zijn hele lijf begon te kwispelen.

De deur vloog open en een jongen met een blauwe rugzak kwam naar buiten rennen.

"BOBBY!"

Het hondje rende zo snel naar hem toe dat zijn pootjes bijna over elkaar struikelden.

De jongen zakte door zijn knieën en sloeg zijn armen om hem heen.

"Daar ben je nog!"

Even later kwam er ook een mevrouw naar buiten..

"Sorry," zei ze tegen het bazinnetje. "We moesten heel even binnen zijn omdat er iets met zijn nieuwe schoolspullen was. Bobby zou bij mijn man wachten, maar die moest onverwacht de auto verplaatsen. Het was maar een paar minuutjes."

"Volgens mij vond Bobby die paar minuutjes behoorlijk lang," zei het bazinnetje.

De jongen aaide zijn hondje.

"Ik kom altijd terug hoor, Bobby."

Bobby likte zijn gezicht.

Bram stond erbij te kijken.

Toen keek hij naar het bazinnetje..

"Zie je wel," zei ze. "Soms moet je gewoon even wachten en erop vertrouwen dat iemand terugkomt."

Bram ging zitten.

Heel netjes.

Het bazinnetje keek verbaasd.

"Zo, heb jij ineens geleerd om te wachten?"

Bram bleef zitten.

Eén seconde.

Twee seconden.

Drie seconden.

Vier...

Toen zag hij aan de overkant van de straat een blaadje over de stoep waaien.

Weg was Bram.

"Bram!"

Het bazinnetje schoot in de lach.

"Nou... we moeten nog een beetje oefenen."

Rex liep achter hem aan.

Bobby keek de twee Border Collies na en kwispelde.

De jongen zwaaide.

"Dag Rex! Dag Bram!"

Even later liepen Rex en Bram weer samen met het bazinnetje naar huis.

Rex rustig aan haar zijde.

Bram alweer drie meter vooruit.

Maar toen het bazinnetje even bleef staan om haar veter goed te doen, gebeurde er iets bijzonders.

Bram liep niet verder.

Hij draaide zich om.

En hij wachtte.

Het bazinnetje keek op en glimlachte.

"Goed zo, Bram."

Bram kwispelde trots.

Misschien had hij die ochtend toch iets geleerd.

Wachten betekende niet altijd dat iemand weg was.

Soms betekende wachten gewoon...

DAT DEGENE VAN WIE JE HOUDT ZOU WEER BIJ JE TERUGKOMT.