De volgende ochtend was Bram al vroeg wakker. Hij liep naar de kamer, keek naar het krijtbord en daarna naar het bazinnetje.

Gisteren had daar gestaan: LES 1: LUISTEREN.

En het bazinnetje had gezegd dat vandaag les twee zou beginnen.

Bram ging voor het bord zitten.

Hij wachtte.

Eén seconde.

Twee seconden.

Toen liep hij naar het bazinnetje.

Daarna weer terug naar het bord.

"Heb je soms haast?" vroeg het bazinnetje lachend.

Bram kwispelde.

Rex kwam rustig binnenlopen en ging naast hem zitten.

"Goed," zei het bazinnetje. "Vandaag gaan we iets oefenen waar Rex al behoorlijk goed in is."

Ze pakte een stukje krijt en schreef: 

LES 2: WACHTEN.

Bram keek naar het bord.

Toen naar Rex.

Wachten?

Dat kon hij best.

Dacht hij.
"De eerste opdracht is makkelijk," zei het bazinnetje.

Ze pakte twee hondenkoekjes.

De neus van Bram ging omhoog.

Koekjes!

Ze legde voor iedere hond één koekje op de grond.

"Wachten."

Rex keek naar zijn koekje.

Daarna keek hij naar het bazinnetje.

Bram keek alleen maar naar zijn koekje.

Heel aandachtig.

Alsof het ieder moment weg kon lopen.

"Wachten, Bram."

Bram boog zijn kop iets naar voren.

"Bram..."

Hij trok zijn kop weer terug.

Het koekje lag daar maar.

Zo dichtbij.

Hij hoefde alleen maar...

Nee. Wachten.

Bram keek naar Rex.

Rex zat nog steeds rustig.

Toen keek Bram weer naar zijn koekje.

Misschien kon hij het alvast een héél klein likje geven?

Dat was toch niet hetzelfde als opeten?

Zijn tong kwam langzaam naar buiten.

"Bram!"

De tong verdween weer.

Het bazinnetje probeerde niet te lachen.

"Goed wachten."

Na een paar tellen zei ze: 

"Pak maar!"

HAP!

Het koekje van Bram was verdwenen.

Rex at het zijne rustig op.

Bram keek meteen naar de hand van het bazinnetje.

"Nee hoor," zei ze. "Dat was oefening één."

Bram keek teleurgesteld.

"Nu gaan we iets moeilijks doen."

Het bazinnetje pakte de riemen.

Bram sprong overeind.

De riem!

Dat betekende wandelen!

Hij rende naar de voordeur.

"Ho,ho. Wachten."

Bram stond met zijn neus bijna tegen de deur.

Rex kwam naast hem zitten.

"Eerst rustig zitten."

Bram ging zitten.

Het bazinnetje deed de deur open.

Bram stond alweer.

"Wachten."

Hij ging weer zitten.

De deur stond nu helemaal open.

Buiten vloog een vogel voorbij.

Er fietste iemand langs.

En aan de overkant liep zelfs een hond.

Bram schoof een stukje naar voren.

"Wachten."

Hij stopte.

Het bazinnetje keek naar hem.

"Goed zo."

"Kom maar."

Rex liep rustig naar buiten.

Bram schoot als een pijl door de deuropening.

"Nou," lachte het bazinnetje," aan de snelheid ná het wachten moeten we misschien ook nog werken."

Tijdens de wandeling kwam de volgende oefening vanzelf.

Bij het zebrapad bleef het bazinnetje staan.

"Wachten."

Rex bleef naast haar staan.

Bram wilde doorlopen, maar voelde dat de riem niet meeging.

Hij keek achterom.

"Eerst kijken."

Er reed een auto voorbij.

Daarna nog één.

Bram keek naar de weg.

Nu begreep hij dat wachten niet alleen iets was wat het bazinnetje bedacht om hem te plagen. Soms was wachten belangrijk.

"Nu kunnen we."

Samen staken ze veilig over.

Thuis dacht Bram dat de schooldag voorbij was.

Maar het bazinnetje had nog één opdracht.

De moeilijkste.

Ze pakte Brams rode bal.

Bram stond meteen klaar.

Ze rolde de bal door de kamer. 

"Wachten."

Bram bevroor.

Zijn ogen volgden de bal.

De bal rolde verder.

En verder.

Tot hij tegen de kast tot stilstand kwam.

Bram trilde bijna van ongeduld.

Rex zat naast hem.

Eén seconde.

Twee seconden.

Drie.

Vier.

"Pak maar!"

Bram stoof weg.

Hij greep zijn bal en rende er trots mee terug.

"Goed gedaan!"

Het bazinnetje pakte het krijtbord.

Naast LES 2: WACHTEN

zette ze een grote krul.

Bram ging rechtop zitten.

Hij wist inmiddels wat dat betekende.

Geslaagd!

"En weet je wat we morgen gaan leren?" vroeg het bazinnetje.

Bram keek nieuwsgierig.

Ze schreef alvast één woord onderaan het bord:

DELEN.

Bram keek naar het woord.

Toen naar Rex.

Daarna keek hij naar zijn rode bal.

Hij pakte hem snel op en hield hem stevig tussen zijn voorpoten.

Rex keek naar het bazinnetje.

Het bazinnetje keek naar Rex.

"Ja," zei ze.

"Ik denk dat les drie nog weleens interessant kan worden."

Bram legde voor de zekerheid ook zijn kin boven op zijn bal.

Wachten had hij vandaag geleerd.

Maar delen?

Daar moest hij eerst nog maar eens een nachtje over slapen.