Sinds Rex en Bram het kleine hondje Bobby bij de school hadden ontmoet, was Bram nieuwsgierig geworden. Heel nieuwsgierig. Iedere ochtend liepen kinderen met rugzakken naar school en iedere middag kwamen ze weer naar buiten. Maar wat deden ze daar eigenlijk de hele dag?

Op een ochtend liepen Rex en Bram  opnieuw langs het schoolplein.

Bram bleef bij het hek staan.

Hij keek naar de kinderen.

Toen naar het bazinnetje.

En weer naar de kinderen.

"Wil jij soms ook naar school?" vroeg het bazinnetje.

Bram kwispelde.

"Nou," zei ze lachend, "misschien is dat helemaal nog geen slecht idee. Er zijn nog wel een paar dingen die jij kunt leren." Rex keek naar Bram. Hij wist er zo te zien ook wel een paar.

"Vandaag beginnen we met les één," zei het bazinnetje toen ze thuis waren.

Ze pakte een klein krijtbord en schreef erop:

LES 1: LUISTEREN

Bram zat voor haar.

Rex zat ernaast.

"Goed. De opdracht is heel eenvoudig. Jullie blijven zitten totdat ik zeg dat jullie mogen komen."

Rex bleef keurig zitten.

Bram ook.

"Blijf..."

Bram bleef zitten.

"Blijf..."

Nog steeds zat hij.

Het bazinnetje deed een stap achteruit.

Bram schoof één pootje naar voren.

"Bram..."

Het pootje ging weer terug.

Het bazinnetje liep nog een stukje verder.

Rex keek haar rustig aan.

Bram keek naar het bazinnetje.

Toen naar Rex.

Toen naar de deur.

Toen naar een vlieg.

Toen weer naar het bazinnetje.

"Kom!"

Rex stond op en liep naar haar toe.

Bram bleef zitten.

Het bazinnetje keek verbaasd.

"Bram? Je mag komen."

Bram keek naar Rex.

Rex keek terug.

Toen sprong Bram overeind en rende naar het bazinnetje.

"Goed zo!"

Bram kwispelde trots.

"Dat ging eigenlijk best goed."

Ze probeerden het nog een keer.

"Zit."

Rex ging zitten.

Bram ook.

"Blijf."

Het bazinnetje liep achteruit.

Eén stap.

twee stappen.

Drie stappen.

Toen gebeurde het.

Uit de keuken klonk:

Ritsel, Ritsel...

Hij keek naar de keuken.

Het bazinnetje wist precies wat daar lag.

De zak met hondenbrokjes.

"Bram, blijf."

Bram keek naar haar.

Toen naar de keuken.

Naar haar.

Naar de keuken.

Je kon bijna zien hoe hard hij nadacht.

Luisteren...

Brokjes...

Luisteren...

Brokjes...

Bram stond op.

"Bram!"

Hij zette één stap richting keuken.

Toen stopte hij.

Hij keek achterom.

Rex zat nog steeds keurig op dezelfde plek.

Bram zuchtte hoorbaar.

En toen... ging hij weer zitten.

Het bazinnetje sperde haar ogen open.

"Rex, heb je dat gezien?"

Rex kwispelden.

"Goed zo, Bram!"

Ze liep naar hem toe en gaf hem een hondenbrokje.

Bram keek verbaasd naar het koekje.

Dus als je níét zelf naar de brokjes rende...

kreeg je een brokje?

Dit was interessante informatie.

Heel interessante informatie.

Later die middag kwam de volgende oefening.

Het bazinnetje legde een bal op de grond.

"Niet pakken."

Rex keek naar de bal.

Bram keek naar de bal.

De bal lag daar maar.

Helemaal alleen.

Niemand speelde ermee.

Volgens Bram was dat eigenlijk best zielig.

"Niet pakken, Bram."

Hij keek naar het bazinnetje.

Toen naar de bal.

Heel voorzichtig schoof hij zijn neus dichterbij.

"Bram..."

Hij trok zijn neus terug.

Rex bleef zitten.

Na een paar seconden zei het bazinnetje: 

"Pak maar!"

Bram dook boven op de bal.

Hij rende ermee door de kamer alsof hij zojuist een belangrijke prijs had gewonnen.

"Volgens mij begint hij het te begrijpen," lachte het bazinnetje.

Aan het einde van de dag pakte ze het krijtbord weer.

Onder LES 1: LUISTEREN.

zette ze een grote krul.

"Geslaagd!"

Bram kwispelde.

Rex kreeg natuurlijk ook een krul.

"En morgen," zei het bazinnetje," gaan we oefenen met wachten."

Bram stopte met kwispelen.

Wachten?

Hij keek naar Rex.

Rex keek naar het bazinnetje.

Toen naar Bram.

Bram liep naar zijn mand en ging liggen.

Het bazinnetje moest lachen.

"Maak je geen zorgen. Morgen pas."

Bram tilde zijn kop weer op.

Morgen?

Dat betekende dus...

dat hij eerst moest wachten tot morgen.

Rex legde zijn kop op zijn voorpoten.

Les twee was blijkbaar al begonnen.