Rex en Bram en de hond achter het raam

De hond achter het raam.

door Kelly Black

Iedere ochtend liepen Rex en Bram hetzelfde rondje door de buurt. Langs het kleine bruggetje, voorbij de grote kastanjeboom en daarna door het straatje met de oude huizen. En iedere ochtend gebeurde daar precies hetzelfde.

Achter het raam van één van de huizen zat een hond. Hij was al een beetje oud. Zijn snoet was grijs en zijn oren hingen zacht langs zijn kop. Zodra Rex en Bram voorbij kwamen, ging zijn staart heen en weer.

TIK,TIK,TIK, tegen de ventsterbank. Bram vond het prachtig.

Hij sprong iedere ochtend even met zijn voorpoten tegen het lage muurtje. "Hoi!" blafte hij vrolijk.

De oude hond kon hem natuurlijk niet horen door het raam, maar toch leek hij altijd te begrijpen wat Bram bedoelde. Rex begroette hem wat rustiger. Hij bleef even staan, keek naar het raam en kwispelde. Zo ging het iedere dag. Tot die ene ochtend.

Bram rend zoals altijd alvast vooruit. Maar ineens bleef hij staan.

"Rex?" Rex kwam naast hem staan. Bram keek naar het huis. 

De gordijnen waren open. De stoel stond op dezelfde plek. Op de vensterbank lag zelfs het blauwe kleedje waarop de oude hond altijd met zijn voorpoten rustte.

Maar de hond was er niet.

"Misschien slaap hij nog," zei Rex.

De volgende ochtend was de vensterbank opnieuw leeg. Nu begon zelfs Rex zich zorgen maken. Bram drukte bijna zijn neus tegen het tuinhekje.

"Waar zou hij zijn?"

Op dat moment ging de voordeur van het huis ernaast open. Een mevrouw stapte naar buiten. Aan haar riem liep... Bram sperde zijn ogen open.

"Daar is hij!"

De buurvrouw glimlachte. "Jullie hebben hem zeker gemist?" Rex en Bram gingen nieuwsgierig voor haar zitten.

"Zijn baasje is een paar dagen geleden ziek geworden," verteld ze. "Hij moet even in het ziekenhuis blijven. Daarom logeert Bobby bij mij." Bram keek naar de oude hond. Dus hij heette BOBBY.

Bobby liep naar Bram toe en snuffelde aan zijn neus. Daarna deed hij hetzelfde bij Rex. "Ik dacht dat je weg was," piepte Bram zacht. Bobby gaf hem een klein likje over zijn snoet. De buurvrouw aaide hem over zijn grijze kop.

"Zijn baasje mist hem verschrikkelijk. En Bobby mist zijn baasje ook."

Rex keek naar het lege raam van het huis ernaasst.

Toen kreeg hij een idee.

Even later liepen ze met z'n allen naar het ziekenhuis. Bobby mocht niet mee naar binnen, maar de buurvrouw maakte buiten een foto van Bobby tussen Rex en Bram. Bram keek zo vrolijk mogelijk in de camera.

Nou ja... bijna.

Precies toen de foto werd gemaakt, keek hij namelijk naar een duif. Diezelfde middag kreeg Bobby's baasje de foto te zien. Drie honden naast elkaar. En daaronder had de buurvrouw geschreven:

We wachten op je.❤️

Een paar dagen later liepen Rex en Bram opnieuw door het bekende straatje. Bram keek al van ver naar het raam. Toen begon hij opeens te rennen. "Rex! Kijk!" Daar zat Bobby weer. Met zijn grijze snoet achter het glas. Maar deze keer stond er iemand naast hem. Zijn baasje.

Hij zwaaide vrolijk naar Rex en Bram terwijl Bobby's staart vrolijk tegen de vensterbank tikte.

TIK, TIK, TIK.

Rex ging zitten. Bram kwispelde zo hard dat zijn hele achterwerk meebewoog. Alles was weer zoals het hoorde. Nou ja... Bijna alles.

Want vanaf die dag liepen Rex en Bram nooit meer zomaar langs het huis. Ze bleven altijd even staan. Voor Bobby. En voor zijn baasje. Want soms hoef je helemaal niets groots te doen om iemand te laten weten dat je aan hem denkt.

Soms is even blijven staan al genoeg. ❤️🐾