Rex en Bram en hagedisje op Rex zijn kop

Het was een heerlijke ochtend. Rex en Bram liepen samen met het bazinnetje over een smal paadje langs het bos. De zon scheen tussen de bladeren door en overal zoemden insecten. Bram snuffelde zoals altijd aan alles wat hij tegenkwam.

Aan een grassprietje.

Aan een steen.

En zelfs aan een oude dennenappel die volgens Rex écht niet interessant was.

"Bram, kom je nog?" vroeg Rex.

"Ja hoor!" riep Bram. "Ik ben alleen even aan het onderzoeken." Rex zuchtte. Bram onderzocht werkelijk álles.

Even later gingen ze bij een oude boomstam zitten. Het bazinnetje pakte wat water uit haar tas en Rex keek tevreden om zich heen.

Maar toen voelde hij iets.

Heel voorzichtig.

Boven op zijn kop.

Krieb... kriebel... krieb...

"Bram?"

"Ja?"

"Zit er iets op mijn kop?"

Bram keek naar Rex.

Zijn ogen werden groot.

Toen begon zijn staart te kwispelen.

"Eh... Rex?"

"Wat?"

"Niet bewegen."

Rex trok zijn kop een beetje naar achteren.

"Waarom niet?"

Bram probeerde zijn lach in te houden.

"Er zit een hagedisje op je kop!"

"EEN WAT?!"

Rex sperde zijn ogen wagenwijd open.

Hij durfde nauwelijks te bewegen.

Het klein hagedisje zat ondertussen doodgemoedereerd tussen zijn zwart en witte haren alsof Rex de fijnste stoel van het hele bos was.

"Bram, haal hem eraf!"

Bram rolde bijna door het gras van het lachen.

"Niet lachen! Help me!"

Het bazinnetje kwam erbij zitten.

"Rustig maar, Rex. Hij doet niets."

Alsof het hagedisje haar begreep, kroop het langzaam naar één van Rex zijn oren.

Rex keek scheel omhoog.

"Waar is hij nu?"

"Bij je oor," giechelde Bram.

"MIJN OOR?!"

Rex schudde heel voorzichtig met zijn kop.

Het hagedisje sprong op de boomstam en bleef daar even zitten. Toen verdween het razendsnel tussen de bladeren. Rex haalde opgelucht adem.

Bram keek hem ondeugend aan.

"Je had je gezicht moeten zien!"

"Mijn gezicht was heel normaal."

"Je ogen waren zó groot!"

"Niet waar."

"Wel waar."

Het bazinnetje lachte en aaide Rex over zijn kop.

"Volgens mij vond het hagedisje jou gewoon aardig."

Rex keek naar de plek waar het kleine diertje verdwenen was.

"Dat kan best." zei hij deftig. "Maar de volgende keer mag hij gewoon naast me komen zitten."

Bram grinnikte. 

"Of op mijn kop!"

Rex keek hem aan.

"Wacht maar tot het gebeurt."

En samen wandelden ze verder.

Bram nog steeds giechelend.

Rex met zijn oren extra goed gespitst.

Want je wist maar nooit wat er zomaar uit een boom op je hoofd kon klimmen.

REX WEETJE:

 Hagedissen zijn meestal banger voor de honden dan honden voor hagedissen. Ze zoeken graag warme, zonnige plekjes op en schieten snel weg als ze schrikken.