Rex en Bram en Bobby's eerste bosavontuur.

Bobby's eerste bosavontuur.

door Kelly Black

Een paar dagen nadat Bobby weer achter zijn vertrouwde raam zat, liepen Rex en Bram opnieuw door het straatje. Zoals altijd bleef Bram even bij het huis staan.

"Hoi Bobby!"

TIK, TIK, TIK, deed Bobby's staart tegen de vensterbank.

Maar deze keer gebeurde er iets anders. De voordeur ging open. Bobby kwam naar buiten met zijn baasje. Hij zag er vrolijk uit en kwispelde alsof hij zijn hele staart had gemist toen hij niet thuis was.

"Goedemorgen," zei Bobby's baasje. "Wij wilden vandaag een stukje in het bos gaan wandelen." Het bazinnetje van Rex en Bram glimlachte. "Wat toevallig. Wij ook!"

Bram sprong enthousiast omhoog.

"Dan gaan we samen!"

Rex keek hem aan.

"Bram... volgens mij hebben de baasjes dat al besloten." 

"Oh." Bram dacht even na. "Dan was het een heel goed idee van ze."

🌳 Op naar het bos.

Niet veel later liepen ze met z'n allen over een breed bospad.

Rex voorop, zoals altijd. Bram rende van links naar rechts omdat werkelijk ieder blaadje onderzocht moest worden. Bobby liep rustig naast zijn baasje. Hij was al wat ouder en niet zo snel als Rex en Bram, maar dan maakte niets uit. Regelmatig bleef Rex even staan en keek achterom. "We zijn er nog hoor," zei Bobby."Dat weet ik," antwoordde Rex. "We lopen vandaag gewoon een beetje rustiger."

Bobby keek hem dankbaar aan. 

Na een tijdje spitste Bram ineens zijn oren. 

"Daar zijn ze!" 

Verderop klonk een vrolijk gekwetter. Op een lage tak zat Pipa de papegaai. "Rex! Bram!" riep ze. "En wie hebben jullie  dáár meegenomen?" 

"Dit is Bobby," vertelde Bram trots. "Hij is onze nieuwe vriend."

Bobby keek verbaasd omhoog.

"Praat die vogel?" 

"De hele dag," fluisterde Rex.

"Dat hoorde ik!" riep Pipa.

Bobby begon te lachen.

🐾 Nog meer vriendjes. 

Ze waren nog maar net verdergelopen toen er geritsel tussen de bladeren klonk.

Een vosje stak voorzichtig zijn kop tussen de struiken vandaan. Even later verscheen ook zijn moeder. Bram wilde er meteen naartoe rennen, maar Bobby bleef rustig staan.

"Je kunt beter wachten," zei hij. "Dan kunnen zij zelf beslissen of ze dichterbij willen komen."

Rex keek naar Bobby.

Dat was precies wat hij zelf had willen zeggen.

Het vosje zette voorzichtig een paar stapjes naar voren en snuffelde nieuwsgierig. "Dit is Bobby," vertelde Bram alweer. "Dat weten ze nu wel," zei Rex. "Maar ik vind het  leuk om het te zeggen."

Even later kwamen ze langs het water. Daar zwom moeder eend met haar jongen. Bobby bleef staan. "Wat wonen hier veel dieren."

"En dit zijn nog lang niet al onze vriendjes!" zei Bram

Een eekhoorntje schoot over een boomstam, hoog boven hen tikte een specht tegen een boom en vanuit de struiken klonk opnieuw Pipa:

"Bóóóbby!"

Bobby keek verbaasd achterom.

"Was dat nou alweer die papegaai?"

Rex knikte.

"Ik zei toch: de hele dag."

❤️ Een nieuwe vriend  

Bij een open plekje gingen de baasjes op een bankje zitten. 

Rex plofte in het gras.

Bram ging naast Bobby liggen en Bobby legde vermoeid zijn kop op zijn voorpoten. "En?" vroeg Bram. "Vind je onze vriendjes leuk?"

Bobby keek om zich heen. 

Naar Pipa in de boom.

Naar het vosje dat verderop tussen de struiken verdween.

Naar de eendjes in het water.

En daarna naar Rex en Bram.

"Heel leuk," zei hij. "Maar ik denk dat ik mijn twee beste nieuwe vriendjes al kende voordat we het bos ingingen."

Bram keek om zich heen.

"Waar zijn die dan?"

Bobby gaf hem een zacht duwtje met zijn neus.

Rex begon te lachen.

"Bram... Hij bedoelde óns."

"Oh!"

Brams staart begon onmiddellijk te kwispelen.

"Dan zijn we vanaf vandaag officieel bosvrienden!"

Toen de baasje even later weer opstonden, liepen de drie honden samen terug. Dit keer liep Rex niet voorop. Bobby in het midden, met Rex aan de ene kant en Bram aan de andere. Rustig. Stap voor stap. Want een goede vriend hoeft niet hetzelfde tempo te hebben als jij. 

Als je maar bereid bent om af en toe op elkaar te wachten.❤️🐾

En bobby? Die zat de volgende ochtend natuurlijk weer achter zijn raam.

Maar toen Rex en Bram langsliepen, ging zijn staart nét iets harder heen en weer.

TIK, TIK, TIK, TIK, TIK!

Want nu was hij niet meer alleen Bobby, de hond achter het raam.

Hij hoorde bij de vriendjes van Rex en Bram.🌳🐾❤️