🐾 Rex en Bram en het egeltje zonder schuilplaats

 het egeltje zonder schuilplaats

De zomer liep langzaam op zijn einde.

De zon scheen nog tussen de bomen door, maar op het bospad lagen al de eerste gele en bruine blaadjes.

Knisper, knisper.

Bram vond het prachtig.

Hij rende door een hoop bladeren en sprong er met vier poten tegelijk middenin.

"Rex! Kijk!"

De blaadjes vlogen alle kanten op.

Rex keek hem aan.

"Ik zie het."

"Leuk hè?"

"Vooral heel rustig," zei Rex droog.

Bram wilde nét opnieuw in de bladeren springen toen hij plotseling iets hoorde.

Ritsel… ritsel…

Hij bleef stokstijf staan.

"Rex?"

"Ja?"

"De blaadjes bewegen vanzelf."

Rex kwam naast hem staan.

Opnieuw bewoog de hoop.

Ritsel…

Bram deed voorzichtig een stapje naar voren.

Toen verscheen tussen de bladeren een klein bruin snuitje.

"Een egeltje!" riep Bram.

"Niet zo hard," fluisterde Rex. "Je maakt hem bang."

Het egeltje keek voorzichtig omhoog.

"Sorry," zei Bram zachter. "Ik dacht dat je met de blaadjes aan het spelen was."

"Spelen?" vroeg het egeltje. "Nee hoor. Ik ben aan het zoeken."

"Ben je iets kwijt?"

Het egeltje schudde zijn kop.

"Ik zoek een fijn plekje voor de herfst en straks voor de winter. Maar overal waar ik kijk, worden de blaadjes weggehaald."

Bram keek verbaasd.

"Maar waarom wil je tussen oude blaadjes wonen? Die zijn toch rommelig?"

Het egeltje glimlachte.

"Voor jou misschien. Voor mij zijn bladeren heerlijk warm. Onder een hoop bladeren en takjes kan ik straks een veilig nestje maken."

Rex keek naar Bram.

"Zie je wel? Niet alles wat rommelig lijkt, hoeft opgeruimd te worden."

Bram keek naar de enorme hoop waar hij zojuist nog in had staan springen.

"Oeps."

🍂 Op zoek naar een huisje

Rex en Bram besloten het egeltje te helpen.

Ze zochten onder struiken.

Ze keken bij een oude boomstam.

Bram vond zelfs een holletje.

"Hier!"

Maar toen stak er een muis zijn kop naar buiten.

"Bezet!" piepte hij.

"Sorry!" zei Bram snel.

Ze liepen verder.

Toen zag Rex aan de rand van het bos een rustig hoekje. Er lagen takjes, droge bladeren en stukken boomschors. Er groeiden dichte struiken omheen en niemand liep er vlak langs.

"Wat denk je hiervan?" vroeg Rex.

Het egeltje snuffelde.

Hij kroop onder een paar bladeren.

Even later kwam alleen zijn neusje nog tevoorschijn.

"Perfect!"

Bram begon onmiddellijk bladeren bij elkaar te schuiven.

Met zijn neus.

Met zijn poten.

En uiteindelijk zelfs met zijn hele lijf.

"Niet te veel!" lachte het egeltje.

Bram kwam onder een berg bladeren vandaan.

Er zat een blaadje boven op zijn kop.

"Ik wilde alleen maar helpen."

"Dat doe je ook," zei Rex.

🦔 Een rommelig hoekje

Op de terugweg vertelde het bazinnetje dat mensen egels ook in hun eigen tuin kunnen helpen.

"Je hoeft in de herfst niet ieder blaadje weg te halen," zei ze. "Een rustig hoekje met bladeren en takjes kan voor kleine dieren juist heel waardevol zijn."

Bram keek naar Rex.

"Dan ga ik thuis ook een rommelig hoekje maken!"

Rex trok één wenkbrauw op.

"Volgens mij heb jij daar geen herfst voor nodig."

Het bazinnetje begon te lachen.

Bram snapte niet helemaal waarom.

De volgende ochtend lag er in een rustig hoekje van de tuin een klein hoopje bladeren.

Bram wilde er even in springen.

Maar hij bedacht zich.

Hij snuffelde voorzichtig en liep er toen met een grote boog omheen.

"Waarom doe je dat?" vroeg Rex.

Bram keek nog één keer naar de bladeren.

"Je weet maar nooit wie daar straks een huisje nodig heeft."

Rex kwispelde.

Zijn kleine broertje had weer iets geleerd.

Want wat voor ons een rommelig hoopje bladeren lijkt, kan voor een klein dier een veilig thuis zijn. 🍂🦔❤️