Op een rustige middag liepen Rex en Bram samen over het zandpad langs de weilanden.
Rex, de grote zwart-witte border collie, liep rustig naast zijn puppybroertje Bram, die overal achter vlinders aan rende en met zijn pootjes door plassen sprong.
“Wacht op mij, Rex!” blafte Bram vrolijk.
Opeens bleef Rex stokstijf staan. Zijn neus ging omhoog en hij snoof diep.
“Bram… ruik jij dat ook?” vroeg hij serieus.
Bram snuffelde even en zijn oortjes gingen recht omhoog.
“Het ruikt… raar. Een beetje warm,” zei hij.
Toen zagen ze het. In de verte, achter een oude boerderij, kwam donkere rook omhoog. Een schuur stond in brand. De vlammen likten langs het houten dak en het knetterde hard.
“Oh nee!” riep Bram geschrokken. “Wat moeten we doen?”
Rex bleef kalm, maar zijn hart bonsde.
“We moeten hulp halen. Dit is gevaarlijk.”
Ze renden zo snel ze konden naar de boerderij. Gelukkig stond de boer al te bellen met de brandweer. Even later klonk er een luid sirenegeluid: WIEOE WIEOE!
De grote rode brandweerauto kwam met zwaailichten het erf op gereden. De brandweermannen sprongen eruit en begonnen meteen slangen uit te rollen.
Een brandweerman knielde bij Rex en Bram.
“Wat zijn jullie twee dappere honden,” zei hij glimlachend. “Willen jullie ons helpen?”
Bram keek Rex met grote ogen aan.
“Wij? Helpen?”
“Ja,” zei Rex vastberaden. “Wij doen mee!”
Omdat Rex en Bram zo goed konden luisteren, mochten ze mee in de brandweerauto om een extra rondje om de schuur te maken. Zo konden ze blaffen als ze nog dieren zagen.
Vanuit de auto zag Bram alles.
“Wauw! Wat is dit spannend!” riep hij.
Rex keek scherp om zich heen. En toen zag hij iets bewegen achter de schuur.
“STOP!” blafte hij luid.
De brandweerman keek meteen. Achter de schuur zat een bange kat verstopt. Dankzij Rex werd ze snel gered en veilig naar buiten gedragen.
“Goed gezien, Rex!” zei de brandweer trots.
De brandweermannen werkten hard. Het water spoot hoog de lucht in en langzaam werden de vlammen kleiner… en kleiner… tot er alleen nog rook was.
De brand was uit. Niemand was gewond en de dieren waren veilig.
Bram sprong blij in het rond.
“Het is goed afgelopen! We hebben geholpen!”
De brandweerman gaf Rex en Bram allebei een aai.
“Jullie zijn echte helden vandaag.”
Toen ze weer naar huis liepen, was de zon al bijna onder. Bram liep dicht tegen Rex aan.
“Ik was een beetje bang,” gaf hij toe.
Rex glimlachte.
“Dat mag. Moedig zijn betekent niet dat je niet bang bent, maar dat je tóch helpt.”
En zo eindigde een spannende dag voor Rex en Bram — moe, maar trots, en met een verhaal dat ze nooit meer zouden vergeten.
✨ Lees mee & praat mee! ✨
💬 Rex en Bram zijn superbenieuwd naar jou!
Heb je het verhaal over Rex en Bram gelezen? Dan hopen deze twee lieve honden dat je het leuk vond! Rex en Bram vinden het ontzettend gezellig als je een reactie achterlaat. 🐶🐾
Misschien wil je vertellen wat je van het verhaaltje vond, wat je het leukst vond, of een lieve boodschap speciaal voor Rex en Bram schrijven. Alles mag! Elk woordje wordt met een kwispelende staart ontvangen. 💙
Jouw reactie zorgt voor een grote glimlach op hun snuitjes en maakt het verhaal nóg warmer en gezelliger. Samen maken we van lezen iets om te delen en over te praten!
Reactie plaatsen
Reacties