De wereld is stil geworden. Een zachte deken van sneeuw lag over het park, alsof iemand 's nachts heel voorzichtig alles had toegedekt. De bomen droegen witte mutsen, de bankjes kraakten zacht onder het ijs en elke stap liet een knisperend spoor achter.
Rex, de zwart-witte border collie, liep rustig over het pad. Zijn adem vormde kleine wolkjes koude lucht. Naast hem huppelde Bram, zijn Puppybroertje, die duidelijk nog nooit zóveel sneeuw had gezien. Bij elke stap sprong Bram opzij, beet speels in een sneeuwvlok en rolde prompt om.
"Rex! Kijk! Het is koud en zacht!" leek hij te willen zeggen, terwijl hij met zijn neus een hoopje sneeuw wegduwde.
Rex glimlachte in zichzelf. Hij hield zijn tempo rustig, maar zijn eigen ogen hielden Bram scherp in de gaten. Het park voelde vandaag anders - stiller, magischer. Zelfs de vogels leken zachter te fluiten.
En toen zag hij haar.
Bij de grote kastanjeboom waar de takken sierlijk naar beneden bogen onder het gewicht van de sneeuw, stond Bella.
De elegante poedel. Haar witte vacht stak prachtig af tegen de winterse achtergrond, alsof ze zelf bij de sneeuw hoorde. Ze stond rechtop, met opgeheven kop, en keek rustig om zich heen.
"Bella!" dacht Rex meteen.
Bram stopte abrupt met rollen. Hij keek eerst naar Rex, toen naar Bella. "Wie is dat?" leek zijn blik te vragen.
Bella draaide haar kop en haar ogen lichtten op toen ze Rex zag. Met kleine gracieuze stapjes liep ze hun kant op, haar poten nauwelijks de sneeuw rakend.
"Wat fijn om jullie hier weer te zien," straalde ze zonder woorden. "Wat is het park mooi vandaag."
Bram huppelde alvast vooruit, iets té enthousiast. Zijn pootjes gleden uit en ploef - daar lag hij weer, met een snuit vol sneeuw. Bella hield even haar adem in en moest toen zacht lachen.
"O, jij moet Bram zijn," zei haar warme blik. "Ik heb al over je gehoord."
Bram schudde zich uit, waardoor een wolkje sneeuw alle kanten op vloog, en ging trots rechtop zitten. Zijn staart zwaaide als een vlag in de westenwind.
Samen wandelden ze verder het park in. Rex verteld Bella - op zijn rustige manier - over Bram zijn eerste sneeuw, over hoe hij alles nieuw en spannend vond. Bella luisterde aandachtig, af en toe knikkend, terwijl Bram ondertussen elke sneeuwhoop inspecteerde alsof het een groot avontuur was.
Ze kwamen bij het kleine bruggetje over het bevroren beekje. Het water glinsterde onder het ijs en de wereld leek even stil te staan. Rex bleef staan. Bella naast hem. Bram tussen hen in.
"Dit is het moment om te onthouden," leek Rex te denken. "Zo samen, in de sneeuw.
Plots dwarrelden er nieuwe sneeuwvlokken naar beneden. Grote, rustige vlokken, die langzaam op hun vachten landden. Bram sprong omhoog om ze te vangen, Bella keek lachend toe en Rex voelde een diepe rust.
Toen de kou langzaam sterker werd, namen ze afscheid. Bella liep elegant terug richting de laan, haar pootafdrukken netjes in de sneeuw. Rex en Bram keken haar na.
"Dag Bella," dacht Rex warm. Bram blafte zachtjes, alsof hij haar een belofte deed: tot snel.
Poot in poot liepen Rex en Bram terug naar huis - sporen achterlatend in de sneeuw, herinneringen in hun hart.
Want sommige winterdagen blijven voor altijd.
✨ Lees mee & praat mee! ✨
💬 Rex en Bram zijn superbenieuwd naar jou!
Heb je het verhaal over Rex en Bram gelezen? Dan hopen deze twee lieve honden dat je het leuk vond! Rex en Bram vinden het ontzettend gezellig als je een reactie achterlaat. 🐶🐾
Misschien wil je vertellen wat je van het verhaaltje vond, wat je het leukst vond, of een lieve boodschap speciaal voor Rex en Bram schrijven. Alles mag! Elk woordje wordt met een kwispelende staart ontvangen. 💙
Jouw reactie zorgt voor een grote glimlach op hun snuitjes en maakt het verhaal nóg warmer en gezelliger. Samen maken we van lezen iets om te delen en over te praten!
Reactie plaatsen
Reacties