De ochtendzon scheen zacht door de bomen en liet kleine lichtvlekjes dansen op de camper. Rex was al wakker. Hij zat rechtop voor de deur, zijn neus in de wind. Het bos rook anders dan thuis: fris, een beetje vochtig en vol beloften.
Bram kwam gapend naast hem zitten.
“Rex… ik droomde dat ik een reusachtige stok vond.”
Rex grijnsde. “Wie weet ligt die hier wel ergens.”
Hun bazinnetje deed de camperdeur open en lachte toen ze de twee verwachtingsvolle snoetjes zag. “Goedemorgen, avonturiers.” Ze zette de waterbak neer en schonk zichzelf een kop koffie in. Het kamp werd langzaam wakker.
Op ontdekkingstocht
Na het ontbijt mochten Rex en Bram mee op verkenning. Ze liepen samen een smal bospad in. Rex liep voorop, zijn pas rustig maar zeker. Bram huppelde achter hem aan en stopte om de haverklap om aan alles te ruiken.
“Alles ruikt hier zo spannend!” riep Bram.
“Onthoud de weg,” zei Rex. “Dan vinden we de camper altijd terug.”
Plots hoorden ze geritsel. Uit de struiken kwam een eekhoorntje tevoorschijn. Bram verstijfde van opwinding. De eekhoorn keek hen even aan, zwaaide met zijn staart en schoot toen razendsnel een boom in.
“Heb je dat gezien?!” fluisterde Bram.
Rex knikte. “Dit bos zit vol verhalen.”
Een kleine schrik
Later die middag, terwijl hun bazinnetje bij de camper zat te lezen, besloot Bram nog even achter een vlinder aan te rennen. De vlinder fladderde steeds verder weg. Bram rende, vergat even alles… en ineens wist hij niet meer waar hij was.
“Rex?” piepte hij zachtjes.
Rex merkte meteen dat Bram er niet meer was. Zijn hart sloeg een slag over, maar hij bleef rustig. Hij snoof diep en volgde het bekende geurtje van zijn broertje. Met snelle maar beheerste passen vond hij Bram, die stil onder een struik zat.
Daar ben je,” zei Rex zacht.
Bram rende hem tegemoet. “Ik raakte je kwijt…”
Rex duwde zijn neus tegen Bram aan. “We blijven bij elkaar. Altijd.”
Avond bij het kampvuur
Die avond staken ze een klein kampvuurtje aan bij de camper. De lucht kleurde roze en paars. Rex en Bram lagen op hun kleed, dicht tegen elkaar aan. Hun bazinnetje vertelde zachtjes over morgen: misschien een meer, misschien een heuvel.
Bram keek naar de sterren.
“Rex… denk je dat dit ons grootste avontuur is?”
Rex glimlachte. “Nee, dit is er eentje van velen.”
De camper stond stil, maar hun verhaal ging verder. Met elke nieuwe plek, elke nieuwe geur en elk moment samen, werd hun band alleen maar sterker.
En terwijl het vuur langzaam uitdoofde, wist iedereen het zeker:
waar de camper ook heen reed, Rex en Bram waren thuis. 🚐🐾✨
✨ Lees mee & praat mee! ✨
💬 Rex en Bram zijn superbenieuwd naar jou!
Heb je het verhaal over Rex en Bram gelezen? Dan hopen deze twee lieve honden dat je het leuk vond! Rex en Bram vinden het ontzettend gezellig als je een reactie achterlaat. 🐶🐾
Misschien wil je vertellen wat je van het verhaaltje vond, wat je het leukst vond, of een lieve boodschap speciaal voor Rex en Bram schrijven. Alles mag! Elk woordje wordt met een kwispelende staart ontvangen. 💙
Jouw reactie zorgt voor een grote glimlach op hun snuitjes en maakt het verhaal nóg warmer en gezelliger. Samen maken we van lezen iets om te delen en over te praten!
Reactie plaatsen
Reacties