Het was een rustige middag bij de camper. Rex lag languit in het gras, zijn kop op zijn poten, terwijl Bram druk bezig was met een stok die volgens hem bijzonder belangrijk was.
“Waf!” blafte Bram plotseling.
“Waf!” klonk het meteen daarna… precies hetzelfde.
Bram verstijfde.
“Rex… was jij dat?”
Rex keek hem verbaasd aan. “Nee… jij blafte.”
Nog voordat Bram iets kon zeggen, klonk het opnieuw:
“Waf! Waf!”
Rex sprong overeind. Zijn oren stonden strak naar voren.
“Dit klinkt niet goed,” zei hij. “Er is iemand die ons nadoet.”
De mysterieuze stem
Ze liepen voorzichtig langs de camper. Het geluid leek overal en nergens tegelijk vandaan te komen.
Bram probeerde iets.
“Pieeeep!” riep hij met zijn dunne puppyblafje.
“Pieeeep!” klonk het meteen terug.
Bram keek Rex met grote ogen aan.
“Rex… er zit een hond in de lucht.”
Rex fronste. “Dat kan niet. Honden vliegen niet.”
“Waf waf waf!” klonk het ineens boven hen.
Beide honden keken tegelijk omhoog… maar zagen niets. Alleen bladeren die zachtjes bewogen in de wind.
Op onderzoek uit
Ze volgden het geluid tot bij een grote boom. Rex liep er langzaam omheen, Bram kroop half achter hem weg.
Toen hoorden ze het weer, heel duidelijk:
“Rex! Braaam! Waf waf!”
Bram hapte naar adem.
“Hij kent onze namen!”
Rex slikte. “Oké… dit is raar.”
De ontdekking
Plots klonk er een luid gelach.
“Waf waf! Goeiemiddag!”
Daar zat hij. Hoog in de boom. Met felgekleurde veren: groen, rood en een beetje blauw. Een papegaai keek hen vrolijk aan en draaide zijn kop een beetje scheef.
“Waf! Waf! Bram is klein!” riep de papegaai.
Bram keek eerst geschrokken… en toen begon zijn staart te wiebelen.
“Rex… die vogel praat.”
Rex knipperde een paar keer.
“Die vogel… praat ons na.”
Rollend van het lachen
De papegaai floot nu vrolijk.
“Rex is groot! Bram is klein! Waf waf waf!”
En toen konden Rex en Bram zich niet meer inhouden. Rex liet zich op zijn zij vallen, Bram rolde over het gras met zijn pootjes in de lucht. Ze lachten zo hard dat ze bijna geen adem meer kregen.
“Een vogel!” proestte Bram.
“Die ons nadoet!” lachte Rex.
De papegaai keek tevreden toe.
“Haha! Goede honden! Goede honden!”
Hun bazinnetje kwam aanlopen en schoot ook in de lach toen ze het tafereel zag: twee zwart-witte border collies die over de grond rolden van het lachen, en boven hen een papegaai die vrolijk mee deed.
“Waf waf!” riep de papegaai nog één keer.
Rex keek Bram aan en zuchtte gelukkig.
“Dit… ga ik nooit meer vergeten.”
En Bram giechelde:
“Dit is het grappigste avontuur ooit.” 🐾🦜😄
✨ Lees mee & praat mee! ✨
💬 Rex en Bram zijn superbenieuwd naar jou!
Heb je het verhaal over Rex en Bram gelezen? Dan hopen deze twee lieve honden dat je het leuk vond! Rex en Bram vinden het ontzettend gezellig als je een reactie achterlaat. 🐶🐾
Misschien wil je vertellen wat je van het verhaaltje vond, wat je het leukst vond, of een lieve boodschap speciaal voor Rex en Bram schrijven. Alles mag! Elk woordje wordt met een kwispelende staart ontvangen. 💙
Jouw reactie zorgt voor een grote glimlach op hun snuitjes en maakt het verhaal nóg warmer en gezelliger. Samen maken we van lezen iets om te delen en over te praten!
Reactie plaatsen
Reacties