De wereld was nog stil toen Rex zijn ogen opende. Een zachte mist hing tussen de bomen en kroop langzaam over het gras. De camper stond er rustig bij, alsof hij nog sliep. Rex luisterde aandachtig. Geen vreemde geluiden, alleen het zachte druppelen van dauw.
Bram kwam geeuwend naast hem liggen.
“Waarom is alles wit, Rex?” fluisterde hij.
“Dat is mist,” antwoordde Rex. “Het maakt de ochtend geheimzinnig.”
Hun bazinnetje stapte naar buiten met een warme deken en sloeg die om haar schouders. “Goedemorgen, jongens.” Ze glimlachte toen ze de twee honden zag, zo rustig en oplettend.
Sporen in het gras
Tijdens hun ochtendwandeling ontdekte Bram iets bijzonders. In het natte gras stonden kleine pootafdrukken.
“Kijk! Wie heeft hier gelopen?”
Rex boog zich voorover. “Dat zijn konijntjes. Ze zijn hier vannacht geweest.”
Voorzichtig volgden ze het spoor. De mist maakte alles stil en spannend. Bram hield zijn staart iets lager dan normaal, maar hij bleef dicht bij Rex. Samen liepen ze tot ze bij een open plekje kwamen waar het bos eindigde en een groot veld begon.
Daar, in het zachte licht van de opkomende zon, zagen ze een groepje reeën. Ze stonden stil, alsof ze van papier waren, en keken hen even aan voordat ze geruisloos het bos in verdwenen.
Bram hapte naar adem.
“Dat was… magisch.”
Rex knikte. “Sommige momenten fluisteren, in plaats van praten.”
Terug naar de camper
Toen de zon hoger kwam, trok de mist langzaam op. De camper verscheen weer helemaal helder. Hun bazinnetje had het ontbijt al klaar. De geur van brood en warme thee vulde de lucht.
Rex ging naast de camper liggen, tevreden en rustig. Bram kauwde op een stokje dat hij had gevonden.
“Ik vind het fijn hier,” zei Bram zacht.
“Dat komt omdat we samen zijn,” antwoordde Rex.
Klaar voor de volgende dag
Later die ochtend werd alles weer ingepakt. De stoeltjes klapten in, de deken werd opgevouwen. Rex sprong als eerste de camper in, Bram er vlak achteraan.
Toen de camper langzaam begon te rijden, keek Bram nog even achterom.
“Denk je dat we hier ooit terugkomen?”
Rex keek naar de weg die voor hen lag.
“Misschien. Maar er wachten nog heel veel nieuwe plekken.”
En zo reed de camper verder, de ochtendzon tegemoet, met twee zwart-witte border collies die wisten dat elk avontuur mooier werd… zolang ze het samen beleefden. 🚐🐾🌫️
✨ Lees mee & praat mee! ✨
💬 Rex en Bram zijn superbenieuwd naar jou!
Heb je het verhaal over Rex en Bram gelezen? Dan hopen deze twee lieve honden dat je het leuk vond! Rex en Bram vinden het ontzettend gezellig als je een reactie achterlaat. 🐶🐾
Misschien wil je vertellen wat je van het verhaaltje vond, wat je het leukst vond, of een lieve boodschap speciaal voor Rex en Bram schrijven. Alles mag! Elk woordje wordt met een kwispelende staart ontvangen. 💙
Jouw reactie zorgt voor een grote glimlach op hun snuitjes en maakt het verhaal nóg warmer en gezelliger. Samen maken we van lezen iets om te delen en over te praten!
Reactie plaatsen
Reacties