Rex wist het zeker: dit was hún Landrover. De stoere, een beetje modderige auto van hun baasje. Hij was helemaal vanuit Nederland meegekomen naar Engeland, over zee, net als zij.
“Rex,” zei Bram terwijl hij om de auto heen liep en alles besnuffelde, “deze auto heeft ook gereisd!”
Rex knikte trots. “Hij hoort bij ons.”
Hun baasje deed de achterklep open en legde het vertrouwde kleed neer dat altijd meeging op avontuur. Zodra Rex erin sprong, rook hij meteen thuis: Nederland, zee en een beetje Engeland door elkaar. Bram sprong er achteraan en ging meteen liggen.
De motor bromde tevreden toen ze wegreden, het Engelse landschap in. Smalle wegen slingerden door groene heuvels, langs oude stenen muurtjes en weilanden vol schapen.
“Zoveel schaapjes,” fluisterde Bram. “Ze praten Engels, denk ik.”
De Landrover reed rustig verder, alsof hij zelf ook genoot van de tocht. Soms hobbelde hij over kleine paadjes, soms reed hij langs dorpjes met lage huisjes en bloeiende tuinen. Rex hield alles scherp in de gaten, Bram had zijn neus tegen het raam gedrukt.
Toen kwamen ze in een bos waar het licht zacht en geheimzinnig werd. De bomen stonden dicht op elkaar en de weg werd smaller.
“Rex… dit bos voelt oud,” zei Bram zacht.
Plots klonk er een vreemd geluid onder de auto. Kloenk… tik…
De Landrover stopte.
Hun baasje stapte uit om te kijken. Rex en Bram sprongen mee naar buiten. De lucht rook naar mos en natte bladeren. Bram kroop een beetje dichter tegen Rex aan.
“Wat als de Landrover moe is van de reis?” vroeg hij.
Rex glimlachte. “Hij heeft Nederland én de zee overleefd. Dit kan hij ook.”
En inderdaad: het was maar een losse tak onder de auto. Even later reden ze weer verder, het bos uit, de heuvels in.
Boven op een heuvel stopten ze. Voor hen lag Engeland uitgespreid als een schilderij: groene velden, kronkelende weggetjes en in de verte een oud kasteel.
Bram zuchtte diep. “Rex… onze auto heeft ons hierheen gebracht.”
Rex keek naar hun baasje en toen naar Bram. “Samen reizen is het mooiste wat er is.”
Toen de zon langzaam onderging, reden ze weer verder. De Landrover zoemde rustig, alsof hij precies wist waar hij heen moest. Bram viel slaperig tegen Rex aan.
“Rex?”
“Ja?”
“Volgende keer… weer mee met onze Landrover?”
Rex legde zijn kop beschermend over Bram.
“Altijd. Waar hij ons ook brengt.”
En zo reden ze verder door Engeland, met een auto vol herinneringen uit Nederland en twee tevreden honden die wisten: dit was pas echt avontuur. 🌍🐶🐾
✨ Lees mee & praat mee! ✨
💬 Rex en Bram zijn superbenieuwd naar jou!
Heb je het verhaal over Rex en Bram gelezen? Dan hopen deze twee lieve honden dat je het leuk vond! Rex en Bram vinden het ontzettend gezellig als je een reactie achterlaat. 🐶🐾
Misschien wil je vertellen wat je van het verhaaltje vond, wat je het leukst vond, of een lieve boodschap speciaal voor Rex en Bram schrijven. Alles mag! Elk woordje wordt met een kwispelende staart ontvangen. 💙
Jouw reactie zorgt voor een grote glimlach op hun snuitjes en maakt het verhaal nóg warmer en gezelliger. Samen maken we van lezen iets om te delen en over te praten!
👇 Onderaan de pagina kun je een reactie plaatsen – Rex en Bram kijken er al naar uit
Reactie plaatsen
Reacties