De zon scheen zacht op het Engelse platteland terwijl Rex en Bram hun Landrover parkeerden bij het treinstation. Hun baasje was al druk bezig met koffers en reistassen in te laden. Dit keer zou hun avontuur anders zijn: terug naar Nederland met de trein!
Bram keek een beetje zenuwachtig naar de lange rijen mensen en het geluid van de fluitende trein. “Rex… dit is groot! Hoe past onze Landrover in de trein?”
Rex keek rustig rond. “Gewoon vertrouwen op het avontuur, Bram. Alles komt goed.”
De trein stond klaar: een lange, glimmende wagon die speciaal geschikt was voor voertuigen. Met zorg werd de Landrover naar binnen gereden, en Rex en Bram sprongen op hun vertrouwde kleed achterin. Het voelde alsof hun auto nu een rijdend huis op wielen werd.
De trein begon zachtjes te bewegen. Bram keek uit het raam en zag de heuvels langzaam verdwijnen, de rivier kronkelde weg en het kasteel dat ze hadden bezocht, werd steeds kleiner.
“Rex… ik ga jullie missen, Engeland,” mompelde Bram.
Rex legde een poot om hem heen. “We kunnen altijd terugkomen, maar nu… is het tijd voor nieuwe avonturen thuis.”
De trein sneed door het landschap. Overal waren velden vol bloemen, kleine dorpjes en boerderijen. Bram strekte zich uit, voelde de zachte beweging van de Landrover en begon langzaam te ontspannen.
Plotseling stopte de trein even. Er klonk een luid geblaf van een andere hond ergens op het perron. Bram sprong nieuwsgierig op, maar Rex hield hem rustig. “Even geduld… alles is veilig hier.”
Na een korte pauze reed de trein verder, over bruggen en door tunnels. Bram keek naar de wolken die voorbij gleden, Rex keek naar de horizon. Het gevoel van avontuur bleef, maar dit keer voelde het ook vertrouwd en veilig.
Uiteindelijk verscheen in de verte de zee, en daarachter de kust van Nederland. Het hart van Bram maakte een sprongetje van blijdschap. “Rex… kijk! Ons thuis!”
De trein remde af, de Landrover werd voorzichtig van de wagon gereden, en daar stonden ze: hun vertrouwde wegen, hun huis, hun eigen mandjes.
Hun baasje opende de achterklep en aaide hen over hun kopjes. “Welkom thuis, avonturiers.”
Rex en Bram sprongen uit de Landrover en renden het grasveld op. Bram keek één keer achterom naar de trein en glimlachte. “Rex… dat was spannend, maar ik ben blij dat we thuis zijn.”
Rex knikte. “Waar we ook heen gaan, samen zijn we altijd thuis.”
En zo lagen ze die avond tevreden in hun mandjes, met de geur van gras, modder én avontuur nog steeds in hun vacht, terwijl Nederland hen zachtjes welkom heette. 🌙🐶🐾
✨ Lees mee & praat mee! ✨
💬 Rex en Bram zijn superbenieuwd naar jou!
Heb je het verhaal over Rex en Bram gelezen? Dan hopen deze twee lieve honden dat je het leuk vond! Rex en Bram vinden het ontzettend gezellig als je een reactie achterlaat. 🐶🐾
Misschien wil je vertellen wat je van het verhaaltje vond, wat je het leukst vond, of een lieve boodschap speciaal voor Rex en Bram schrijven. Alles mag! Elk woordje wordt met een kwispelende staart ontvangen. 💙
Jouw reactie zorgt voor een grote glimlach op hun snuitjes en maakt het verhaal nóg warmer en gezelliger. Samen maken we van lezen iets om te delen en over te praten!
👇 Onderaan de pagina kun je een reactie plaatsen – Rex en Bram kijken er al naar uit
Reactie plaatsen
Reacties