Het verlaten treinstation
Die avond lag de camping stil onder een heldere sterrenlucht.
Alleen Bram was nog wakker.
“Rex…”
“Mmm?” bromde Rex slaperig vanuit zijn mandje in de tent.
“Denk je dat hier vroeger treinen reden?”
Rex opende één oog.
“Waarom vraag je dat ineens?”
Bram ging enthousiast rechtop zitten.
“Omdat ik vandaag een oud spoor zag in het bos!”
Nu was Rex ook wakker.
“Een spoor?”
“Ja! Half verstopt onder gras en mos. En er stond een oud bordje bij.”
Rex keek even naar buiten waar de maan tussen de bomen scheen.
“Dat klinkt eigenlijk best interessant…”
Nog voor zonsopkomst liepen ze samen door het stille bos van de Ardennen. De lucht rook naar dennen en natte aarde terwijl kleine vogels wakker begonnen te worden.
“Hier ergens!” zei Bram terwijl hij vooruit rende.
En toen zagen ze het.
Tussen hoge varens liep een oud treinspoor dwars door het bos.
De rails waren roestig en bijna verdwenen onder het mos.
“Wow…” fluisterde Bram. “Denk je dat hier nog treinen komen?”
Rex schudde rustig zijn kop.
“Volgens mij al heel lang niet meer.”
Ze volgden het spoor steeds dieper het bos in totdat de bomen plotseling open gingen.
Voor hen stond een oud verlaten treinstation.
De ramen waren stoffig en klimop groeide langs de stenen muren. Een verweerd bord hing scheef boven het perron.
“Station du Lac,” las Rex hardop.
Bram keek met grote ogen om zich heen.
“Dit is de spannendste plek ooit.”
Voorzichtig stapten ze het oude perron op.
KRAAK…
De houten planken piepten onder hun poten.
“Misschien woont hier een spookconducteur,” fluisterde Bram.
“Of misschien woont hier gewoon een muis,” zei Rex droog.
Maar toen hoorden ze ineens geritsel vanuit het station.
Bram sprong meteen achter Rex.
“Daar! Daar binnen!”
De deur stond een stukje open.
Samen gluurden ze voorzichtig naar binnen.
En midden in de oude wachtruimte zat… een enorme uil.
Zijn grote gouden ogen keken hen rustig aan vanaf een oude kofferkist.
“Oh…” zei Bram zacht. “Hij woont hier.”
De uil knipperde langzaam met zijn ogen alsof hij helemaal niet bang was.
Rex ging rustig zitten.
“Volgens mij bewaakt hij dit station.”
Bram keek bewonderend omhoog.
“Dat is eigenlijk best cool.”
Plotseling vloog de uil geruisloos langs hen heen naar buiten. Door een kapot raam viel ochtendzon naar binnen en verlichtte oude koffers, een verroeste lantaarn en stoffige kaartjes op de vloer.
Het leek alsof de tijd daar gewoon was blijven stilstaan.
Bram draaide langzaam een rondje.
“Rex?”
“Ja?”
“Denk je dat mensen deze plek vergeten zijn?”
Rex keek naar het oude spoor dat verdween tussen de bomen.
“Misschien,” zei hij zacht. “Maar sommige plekken hoeven niet druk te zijn om bijzonder te blijven.”
Bram glimlachte.
“Dan is dit ons geheime station.”
En samen liepen ze langzaam terug langs het oude spoor, terwijl ergens boven in de bomen de uil nog één keer zacht riep naar de ochtendlucht van de Ardennen.
- Auteur: Kelly Black
ontdek alles van Rex en Bram
De avonturen van Rex en Bram zijn nu te bestellen via onze website. Of bij je favorite boekhandel, alleen online verkrijgbaar. Of via de button knop hieronder.
Wil je niets missen? Meld je aan voor de maandelijkse nieuwsbrief met een verhaal en leuke extra's
Je kunt ook een lief berichtje achterlaten voor Rex en Bram — ze lezen die met kwispelende staartjes heel graag 🐾
Rex en Bram zijn trotse dierenvrienden en steunen de dierenbescherming. Dat is hard nodig, want er zijn nog zoveel dieren die hulp, zorg en een warm plekje verdienen 💛Samen maken we de wereld een beetje mooier voor alle dieren 🌿🐾
klik hier onder op de buttons waar je interesse in hebt.
Reactie plaatsen
Reacties