De trein zonder geluid
De ochtendmist hing nog laag boven het oude spoor toen Rex en Bram opnieuw terugliepen naar het verlaten treinstation.
“Denk je dat de uil er weer is?” vroeg Bram zacht.
Rex keek naar het station gebouw dat tussen de bomen verscheen.
“Misschien,” zei hij. “Of misschien wacht hier vandaag iets anders.”
Bram kreeg meteen een glimlach.
“Dat klinkt spannend.”
Het station lag er stil bij. De oude klok boven het perron stond nog steeds stil en de koffers stonden precies zoals gisteren.
Maar toen gebeurde er iets vreemds.
Bram spitste ineens zijn oren.
“…Hoor jij dat?”
Rex luisterde aandachtig.
Heel ver weg klonk zacht gerommel over de rails.
Bram keek geschrokken op.
“Maar… hier rijden toch helemaal geen treinen meer?”
Het geluid werd langzaam sterker.
Rrrrmmm…
De rails begonnen heel zacht te trillen onder hun poten.
Bram stapte dicht tegen Rex aan.
“Rex…”
Toen gleed vanuit de mist langzaam een oude trein tevoorschijn.
Geen harde lichten. Geen fluit. Geen rook.
Alleen het zachte rollen van wielen over oude rails.
De trein leek bijna van vroeger te zijn — donkergroen met gouden lijnen langs de ramen.
En het vreemdste van alles?
Hij maakte bijna geen geluid.
De trein stopte langzaam bij het perron.
Pssshht…
De deuren gingen vanzelf open.
Bram keek met grote ogen omhoog.
“Dit… is… geweldig.”
Rex keek voorzichtig naar binnen.
De wagonlampen gloeiden warm geel. Oude houten banken stonden netjes naast elkaar en kleine gouden lampjes wiegden zachtjes mee.
Maar er zat niemand in.
“Misschien is dit een spooktrein,” fluisterde Bram enthousiast.
“Of gewoon een hele rustige trein,” zei Rex.
Toch voelde zelfs Rex een klein beetje spanning in zijn buik.
Voorzichtig stapten ze samen naar binnen.
De wagon rook naar oud hout, regen en iets warms… alsof hier honderden verhalen hadden gereisd.
Bram sprong op een stoel bij het raam.
“Rex! Kijk!”
Buiten begon het station langzaam weg te glijden.
“Hij rijdt!” riep Bram blij.
Rex keek verbaasd naar buiten.
Maar de trein reed helemaal niet snel.
Hij gleed rustig door het bos alsof hij de bomen niet wakker wilde maken.
Langs het spoor zagen ze oude bruggen, beekjes vol ochtendmist en herten die tussen de varens stonden te kijken.
“Dit is de mooiste trein ooit,” fluisterde Bram.
Plotseling verscheen aan het einde van de wagon een conducteur.
Een vriendelijke oude man met een donkerblauwe pet en een zilveren zakhorloge.
“Goedemorgen,” zei hij glimlachend.
Bram ging meteen netjes zitten.
“Eh… hallo meneer de conducteur.”
De man knikte vriendelijk naar Rex en Bram.
“Niet veel reizigers vinden dit station nog.”
Rex keek nieuwsgierig op.
“Waar gaat deze trein naartoe?”
De conducteur glimlachte geheimzinnig.
“Naar plekken die mensen soms vergeten.”
Bram keek meteen uit het raam alsof hij bang was iets te missen.
En diep in de bossen van de Ardennen reed de stille trein langzaam verder, terwijl de ochtendzon gouden strepen maakte tussen de bomen.
ontdek alles van Rex en Bram
De avonturen van Rex en Bram zijn nu te bestellen via onze website. Of bij je favorite boekhandel, alleen online verkrijgbaar. Of via de button knop hieronder.
Wil je niets missen? Meld je aan voor de maandelijkse nieuwsbrief met een verhaal en leuke extra's
Je kunt ook een lief berichtje achterlaten voor Rex en Bram — ze lezen die met kwispelende staartjes heel graag 🐾
Rex en Bram zijn trotse dierenvrienden en steunen de dierenbescherming. Dat is hard nodig, want er zijn nog zoveel dieren die hulp, zorg en een warm plekje verdienen 💛Samen maken we de wereld een beetje mooier voor alle dieren 🌿🐾
klik hier onder op de buttons waar je interesse in hebt.
Rex en Bram in het lente bos
Grote poot, kleine poot in de lente
Rex en Bram in het lentebos is een warm en avontuurlijk kinderboekje over twee bordercollies die samen het bos. Dit liefdevolle verhaal zit vol vriendschap, ontdekking en kleine avonturen en is perfect om voor te lezen of om zelf te lezen.
Reactie plaatsen
Reacties