Rex en bram en de oude klok van oma

de oude klok van oma

door Kelly Black

Bij oma in huis was het altijd gezellig. Het  ook er naar koffie, naar koekjes en naar bloemen die op de tafel stonden. In de hoek van de kamer stond een grote kast vol kopjes en mooie glazen. aan de muur hingen oude foto's en op het kastje bij het raam stond een bijzondere klok.

Het was geen gewone klok. Het was een klok uit 1890. Hij had een donker houten kastje, sierlijke wijzers en een zacht tikkend geluid.

Tik... tak...tik... tak...

Rex kende dat geluid wel. Als hij bij oma was, ging hij vaak rustig op het kleed liggen. Het tikken van de klok vond hij helemaal niet erg. Eigenlijk werd hij er een beetje slaperig van.

Bram kende de klok nog niet zo goed.

Bram was nog een puppy. En puppy's ontdekken alles voor het eerst.

Hij had al aan oma's pantoffels gesnuffeld.

Aan de stoelpoten.

Aan het mandje met tijdschriften.

En zelfs héél voorzichtig aan de rand van het tafelkleed.

"Niet doen, Bram," zei het bazinnetje lachend.

Bram keek meteen heel onschuldig.

Alsof hij wilde zeggen: Ik deed niks hoor. Ik keek alleen met mijn neus.

Na een tijdje werd het rustig in de kamer. Oma schonk nog een kopje koffie in en het bazinnetje ging even zitten.

Rex rolde zich op bij de stoel. Bram kroop dicht tegen Rex aan.

Eerst wilde Bram nog wakker blijven. Hij wilde niets missen bij oma. Je wist maar nooit of er ergens een kruimeltje viel.

Maar zijn oogjes werden zwaar. 

Heel zwaar.

Zijn kop zakte langzaam op zijn pootjes.

Tik... tak...tik... tak...

De oude klok tikte rustig verder.

En even later sliepen Rex en Bram allebei.

Rex sliep rustig, zoals Rex dat deed. Zijn adem ging langzaam op en neer. Bram sliep iets drukker. Zijn pootjes bewogen af en toe, alsof hij in zijn droom achter een vlinder aan rende.

Oma keek lachend naar de twee honden en glimlachte.

"Wat een stel," zei ze zacht.

Toen keek ze ineen naar de klok.

"O, wacht eens," zei oma. "Ik moet de klok nog opdraaien."

Ze stond voorzichtig op en liep naar het kastje. Uit een klein laatje pakte ze een oud sleuteltje.

Het bazinnetje keek op.

"Doet die klok het nog echt?" vroeg ze.

"Jazeker," zei oma trots. "Al heel lang. Deze klok is gemaakt in 1890 en hij is altijd in de familie gebleven. Ze stak het sleuteltje in de klok en draaide voorzichtig.

Krrrk... krrrk... krrrk...

Bram sliep nog steeds. Rex opende één oog.

Hij keek nog even naar oma, zag dat alles goed was en deed zijn oog weer dicht.

Maar toen gebeurde het. De klok haalde diep adem. Tenminste, zo leek het.

En toen klonk er ineens door de hele kamer:

BIM!

BAM!

BIM!

BAM!

Bram schrok zó erg dat hij met alle vier zijn pootje tegelijk de lucht in vloog.

"WAF!"

Hij sprong overeind, gleed bijna uit op het kleed en keek met grote ogen naar de klok.

Zijn oren stonden alle kanten op.

Zijn staart was ineens verdwenen tussen zijn achterpoten.

Rex schrok ook. Hij tilde zijn kop op, keek naar de klok en ging toen rechtop zitten.

Niet in paniek.

Meer alsof hij wilde zeggen: Dat was nogal luid voor iemand die alleen maar verteld.

Het bazinnetje moest haar hand voor de mond houden om niet te hard te lachen.

Oma lachte zachtjes.

"Ach Brammetje toch," zei ze. "Ben je zo geschrokken van de oude klok?"

Bram keek naar oma.

Daarna naar de klok.

Daarna weer naar oma.

Zijn staartje bewoog voorzichtig, maar zijn ogen bleven groot.

"Het is maar de klok," zei oma.

"Die laat even horen hoe laat het is."

Bram vond dat nogal overdreven. Je kon toch ook gewoon zachtjes zeggen hoe laat het was?

Rex ging weer rustig liggen, maar hij hield de klok nog wel in de gaten.

Oma ging op haar knieën bij Bram zitten en aaide hem over zijn kop.

"Deze klok is heel bijzonder," vertelde ze. "Hij is gemaakt in 1890. Dat is héél lang geleden.

Bram hield zijn kop scheef.

1890 klonk als iets uit een sprookjesboek.

"De klok is altijd in de familie gebleven," ging oma verder. "Hij hing vroeger bij mijn grootouders aan de muur. Daarna bij mijn ouders. En nu hangt hij hier bij mij."

Rex keek naar oma alsof goed luisterde.

Bram kwam voorzichtig een stapje dichterbij.

Oma weer naar de slinger achter het glas.

"Zie je die slinger? Die gaat al jarenlang heen en weer. Tik...tak... tik... tak... Elke dag opnieuw."

Bram keek naar de slinger.

Tik... Tak...

Nu hij wakker was, vond hij het eigenlijk best interessant. "Deze klok heeft al zoveel meegemaakt," zei oma. "Feestdagen, verjaardagen, bezoekjes, verdrietige dagen en hele gewone dagen. Hij was er altijd bij."

Het bazinnetje dat ondertussen naar binnenkwam, glimlachte.

"Dus eigenlijk bewaart de klok herinneringen," zei ze. Oma knikte. "Ja, zei ze zacht." Dat vind ik mooi gezegd.

Bram liep voorzichtig naar de muur. Hij ging onder de klok zitten en keek omhoog.

Tik... Tak...

De klok deed nu niet meer hard.

Alleen rustig.

Alsof hij een oud verhaaltje vertelde.

Rex kwam naast Bram zitten. Samen keken ze naar de slinger. "Hij doet niets engs meer," zei het bazinnetje.

Bram blafte zachtjes.

Niet bang.

Meer alsof hij wilde zeggen: Gelukkig maar.

Oma lachte.

"Maar als hij straks weer bim-bam doet, weet je nu wat het is.

Bram keek haar aan. Daar was hij nog niet helemaal zeker van.

Even later gingen Rex en Bram weer op  het kleed liggen. Bram bleef eerst nog wakker. Hij hield één oog half open en één oor richting de klok.

Tik... tak...

Tik... tak...

Langzaam werd hij toch slaperig. Het geluid was eigenlijk best fijn. Alsof de kamer zachtjes ademde. Rex zuchtte tevreden. Bram kroop  dicht tegen hem aan.

En oma keek naar haar oude klok aan de muur.

De klok uit 1890.

De klok die al generaties lang in de familie was.

De klok die soms hard BIM-BAM zei, maar vooral heel rustig vertelde dat de tijd doorging.

Tik... tak...

Tik... tak...

En terwijl Rex en Bram weer in slaap vielen, wist Bram één ding zeker:

Die oude klok van oma was misschien wel een beetje luid.

Maar hij hoorde bij oma.

En alles wat hij bij oma hoorde, hoorde ook een beetje bij thuis.