Rex en Bram en de verdwaalde ballon

de verdwaalde ballon

door Kelly Black

Het was de ochtend na het dorpsfeest.

De vlaggetjes hingen nog tussen de lantaarnpalen en op het plein stonden hier en daar nog lege kraampjes. Er lagen een paar strookjes confetti op de grond, die zachtjes bewogen in de wind.

Rex liep rustig naast het bazinnetje. Hij keek om zich heen alsof hij alles nog eens goed wilde bekijken. Bram huppelde vooruit, zijn puppypootjes trippelend over de stoep.

Alles rook anders dan normaal.

Naar poffertjes.

Naar suikerspin.

Naar gras.

Naar mensen.

En naar iets dat Bram heel interessant vond.

Hij bleef plotseling staan bij een struik naast het park.

“Waf!”

“Wat heb jij gevonden, Bram?” vroeg het bazinnetje.

Rex kwam rustig dichterbij en stak zijn neus tussen de blaadjes.

Daar zat iets vast.

Iets roods.

Iets ronds.

Iets dat zachtjes heen en weer bewoog.

Bram deed een stap achteruit en keek met grote ogen.

Het was een ballon.

Een mooie rode ballon met een gouden lintje eraan.

De ballon zat vast tussen de takken van de struik. Steeds als de wind blies, trok hij een beetje aan zijn lintje, alsof hij verder wilde zweven.

Bram vond dat natuurlijk prachtig.

Hij sprong op zijn achterpootjes.

“Niet happen,” zei het bazinnetje snel. “Een ballon is geen speeltje, Bram.”

Bram ging meteen zitten. Nou ja, bijna meteen. Eerst deed zijn staart nog drie keer zwiep zwiep zwiep.

Het bazinnetje haalde de ballon voorzichtig uit de struik. Aan het lintje hing een klein kaartje.

Ze draaide het om.

Daar stond met roze stift op geschreven:

Voor Saar
van papa en mama
Dorpsfeest 2026

“Ah,” zei het bazinnetje zacht. “Deze ballon is van iemand.”

Rex keek naar het kaartje. Bram keek naar de ballon.

“Dan moeten we Saar zoeken,” zei het bazinnetje.

Dat hoefde ze maar één keer te zeggen.

Rex zette zijn neus in de wind. Bram liep ernaast met zijn ogen steeds op de ballon gericht. De ballon zweefde boven hen mee, alsof hij ook blij was dat hij niet meer alleen was.

Ze liepen eerst terug naar het dorpsplein.

Daar stond een man de laatste tafels op te ruimen.

“Goedemorgen,” zei het bazinnetje. “We hebben deze ballon gevonden. Weet u misschien wie Saar is?”

De man veegde zijn handen af aan zijn broek en keek naar het kaartje.

“Saar?” zei hij. “Gisteren waren er wel drie meisjes die Saar heetten. Maar ik zag één klein meisje heel verdrietig bij de draaimolen staan. Misschien is zij het.”

“Waar was de draaimolen?” vroeg het bazinnetje.

De man wees naar het einde van het plein.

“Daar, bij de grote kastanjeboom.”

Rex liep al die kant op. Bram draafde achter hem aan.

Bij de kastanjeboom was de draaimolen weg. Alleen wat platgedrukt gras liet zien waar hij had gestaan. Bram snuffelde aan de grond.

Daar rook het naar paarden van hout, popcorn en kleine voetstapjes.

“Hier is ze misschien geweest,” zei het bazinnetje.

Bram liep in een klein kringetje, alsof hij een echte speurhond was. Toen vond hij iets onder een bankje.

Een roze haarstrikje.

Het bazinnetje pakte het op.

“Misschien is dit ook van Saar.”

Rex keek naar het pad richting de speeltuin.

Alsof hij wilde zeggen: We moeten verder.

Ze wandelden door het park. De zon scheen tussen de bomen door en de rode ballon wiegde vrolijk boven hen.

Onderweg kwamen ze een oudere mevrouw tegen met een boodschappentas.

“Wat een mooie ballon,” zei ze glimlachend.

“We zoeken Saar,” zei het bazinnetje. “Ze is haar ballon misschien kwijt.”

De mevrouw dacht even na.

“Bij de speeltuin hoorde ik net een meisje huilen,” zei ze. “Misschien is zij het wel.”

Bram keek meteen naar Rex.

Rex keek naar het bazinnetje.

En samen liepen ze vlug door.

Bij de speeltuin zaten een paar kinderen in het zand. Eén jongetje reed met een vrachtwagentje heen en weer. Twee meisjes zaten op de schommel.

Maar bij het klimrek zat een klein meisje op een bankje naast haar vader. Ze keek naar haar lege hand.

Aan haar pols hing alleen nog een klein stukje lint.

“Mijn ballon was rood,” zei ze zacht. “En hij had een gouden staart.”

Het bazinnetje glimlachte.

“Bedoel je misschien deze?”

Het meisje keek op.

Eerst keek ze naar het bazinnetje.

Toen naar Rex.

Toen naar Bram.

En toen zag ze de ballon.

Haar ogen werden groot.

“Mijn ballon!” riep ze.

Ze sprong overeind en rende naar hen toe.

“Hij is terug!”

Haar vader stond ook op. “Wat fijn,” zei hij. “We dachten dat hij helemaal weg was gewaaid.”

Het bazinnetje gaf het lintje voorzichtig aan Saar.

“We vonden hem in een struik bij het park,” vertelde ze. “Gelukkig zat er een kaartje aan.”

Saar hield de ballon stevig vast.

“Dank jullie wel,” zei ze.

Toen keek ze naar Bram.

“Heb jij hem gevonden?”

Bram ging zo recht mogelijk zitten. Zijn borst vooruit, zijn staart kwispelend in het zand.

“Volgens mij wel,” zei het bazinnetje lachend. “Maar Rex heeft ook goed geholpen.”

Saar aaide Bram voorzichtig over zijn kop.

“Dank je wel, kleine speurhond.”

Daarna aaide ze Rex.

“En jij ook, grote speurhond.”

Rex bleef rustig staan, maar zijn staart bewoog zachtjes heen en weer.

Saar haalde diep adem.

“Ik kreeg de ballon gisteren van papa en mama,” zei ze. “Omdat ik voor het eerst in het reuzenrad durfde. Maar toen waaide hij weg.”

Bram keek naar de ballon.

Die had dus ook een avontuur beleefd.

Van het dorpsfeest naar de struik.

Van de struik naar Rex en Bram.

En nu weer terug naar Saar.

Saar keek naar het lintje om haar pols.

“Papa,” zei ze, “kunnen we hem beter vastknopen?”

“Dat lijkt me een goed idee,” zei haar vader.

Hij maakte het lintje voorzichtig vast aan haar pols, met een losse knoop die niet te strak zat.

“Zo,” zei hij. “Nu kan hij niet zomaar meer verdwalen.”

Bram keek opgelucht omhoog naar de ballon.

Die zweefde nu vrolijk boven Saar, precies waar hij hoorde.

Maar toen gebeurde er iets grappigs.

De wind blies ineens door de speeltuin.

De ballon danste naar links.

Bram danste mee naar links.

De ballon danste naar rechts.

Bram danste mee naar rechts.

Saar begon te lachen.

“Hij wil met jou spelen!”

Bram sprong vrolijk rond, maar bleef keurig op afstand. Hij wist nu dat ballonnen geen speelgoed waren om in te bijten.

Rex ging naast het bazinnetje zitten en keek tevreden toe.

“Geluk zweeft soms even de verkeerde kant op,” zei het bazinnetje zacht. “Maar met een beetje hulp vindt het de weg weer terug.”

Saar keek haar aan.

“Dat is mooi,” zei ze. “Mag ik dat onthouden?”

“Natuurlijk,” zei het bazinnetje.

Even later wandelden Rex, Bram en hun bazinnetje weer verder. Achter hen zwaaide Saar met haar vrije hand.

“Dag Rex! Dag Bram!”

Bram keek om en blafte vrolijk.

“Waf!”

Rex kwispelde rustig.

Op het pad naar huis vond Bram nog een stukje rood lint in het gras. Het was niet van Saars ballon, maar hij keek er toch even nieuwsgierig naar.

Het bazinnetje ruimde het op en stopte het in een afvalbak.

“Ballonnen zijn mooi,” zei ze, “maar ze horen niet in de natuur terecht te komen. Dieren kunnen ervan schrikken of er ziek van worden.”

Bram keek serieus.

Dat wilde hij niet.

Geen verdrietige dieren.

Geen verdwaalde ballonnen in struiken.

Alleen maar blije kinderen, veilige dieren en mooie avonturen.

Thuis plofte Bram moe op zijn kleedje. Rex ging naast hem liggen.

Bram zuchtte tevreden.

Vandaag had hij geen bal gevonden.

Geen stok.

Geen brokje.

Maar iets veel beters.

Hij had een glimlach teruggebracht.

En ergens in het dorp liep een meisje met een rode ballon aan haar pols, die nu vast weer naar de lucht keek en dacht aan twee zwart-witte speurhonden.

Rex sloot zijn ogen.

Bram deed hetzelfde.

En buiten danste de wind zacht langs het raam.

Alsof hij fluisterde:

Soms waait iets weg…

zodat het door de juiste pootjes weer wordt teruggevonden.