Ik ben Rex, een stoere maar gevoelige
zwart witte border collie. Mijn broertje
Bram - een kleine, springerige pup -
rent meestal rond alsof hij
veertjes aan zijn poten heeft. Ik ben
meestal wat rustiger. Tenminste... meestal.
Vanmorgen riep ons baasje ons de
woonkamer in.
"Rex... Bram... ik heb iets voor jullie
gemaakt," zei ze zacht.
Bram kwam metten aangesjeesd,
met zijn oortjes half overeind en zijn
staart die als een wiebelende slang
heen en weer ging.
Ik volgde iets statiger, zoals een oudere
broer dat hoort te doen.
Maar stiekem was ik ook nieuwsgierig.
Ons baasje ging zitten met
haar telefoon in haar hand.
"Ik heb een liedje geschreven... voor
jullie," zei ze met die speciale stem
die alleen voor ons is.
Mijn oren gingen vanzelf recht overeind.
Een lied... voor ons?
Toen drukte ze op play.
De eerste klanken vulden de kamer.
Het was zacht, warm, bijna zoals het
voelt wanneer ze met haar hand door
mijn vacht strijkt na een lange wandeling.
ik keek op naar haar, en ik
voelde iets in mijn borst dat ik niet goed kan uitleggen.
Alsof mijn hart even een sprongetje maakte.
Bram ging meteen zitten - voor het eerst
die dag vrijwillig stil - en
kantelde zijn koppie naar links.
"Rex, gaat dit over ons?" piepte hij.
Ik knikte. "Ja jongen... dit is ons lied."
Ons baasje zong mee, heel zacht. En
ik weet niet hoe honden precies
emoties moeten noemen, maar ik
voelde me warm. Geliefd. Bijzonder.
Bram leunde tegen mij aan, zijn kleine
puppy-lijfje trilde een beetje bij elke
toon.
Toen het liedje klaar was, zei ik (in
hondenwoorden natuurlijk):
"Dank je baasje. Wij horen het... wij
voelen het."
Ze glimlachte en wreef over onze koppen.
"Het is omdat ik zoveel van jullie hou,"
fluisterde ze.
Bram sprong toen op, draaide een
rondje en blafte:
"Kunnen we het nog een keer horen?
Nog een keer! Nóg een keer!"
Ik lachte zachtjes. "Je hoor het
baasje... we willen het nog eens.
En zo zaten we daar: ik, Rex, rustig en
trots. Bram, wiebelig en
dolenthousiast. En ons baasje, die
een liedje voor ons schreef.
Een lied waar wij naar luisterden met onze
oren... en met onze harten.
Reactie plaatsen
Reacties